Eindelijk zou de langverwachte Westhoekexcusrsie doorgaan. Iedereen was positief gezind en we gingen allemaal vrolijk naar de bus. Enkele leerlingen namen toch een dagje vrij, maar al vlug konden we vertrekken naar onze bestemming.

Er was eerst gezegd dat we de muziek voor onze spreekvaardigheid Nederlands over oorlog en vrede zouden spelen op de bus, als voorsmaakje, maar dan bleek dat er geen cd-speler aan boord was en ons plan om Tchaikovsky en Prokofiev te laten horen (als methode om de cultuurbarbaren af te schrikken ) liep dus in het honderd. Toch maakten wij plezier op de bus, tot we uiteindelijk onze gids oppikten en onze eindbestemming bereikten.

Het Tyne Cot kerkhof was onze eerste attractie: hoewel iedereen besefte dat dit een rustplaats voor doden was, deed men alsof we op de Sinksenfoor waren en enkele onnozele schietbewegingen, om de dood van duizenden soldaten na te spelen, waren blijkbaar onvermijdelijk.

Hierna gingen we door naar Ieper, waar we het museum in de Lakenhalle bezochten. Het gebrek aan interesse was groot, ondanks de vele interessante uitspraken met betrekking tot de oorlog. Wat iedereen wel leuk vond, was een film: afgematte soldaten liepen over een veld, op de achtergrond transparante wenende vrouwen en kinderen en het geluid van schoten.

Hierna werd ons even pauze gegeven, tot we naar de Menenpoort gingen. Hier stonden muren en muren vol met namen van gesneuvelden, waaronder kinderen van ver onder de minimumleeftijd en volledige cohorten Sikhs, die hier niets te zoeken hadden, maar toch gesneuveld waren "voor het vaderland".

Hierna kregen we even pauze, en onze begeleiders legden er sterk de nadruk op dat er geen alcohol gedronken mocht worden; in grote lijnen gaven de meesten aan hun oproep gehoor.

Ergens tussen de Lakenhalle en een kerk zetten we ons met een beperkt groepje neer om op krachten te komen, daarna ging ik naar de cafetaria van de Lakenhalle om daar nog wat snode plannen te smeden met de rest van de groep.

Dan gingen we op weg naar de loopgraven, een trieste bedoening, maar toch nog een luxehotel vergeleken met de toenmalige situatie. Toch werd er gehuppeld en begonnen mijn medeleerlingen weer snode plannen te smeden, wat ik persoonlijk wel grappig vond, maar men moet toch een minimum aan respect hebben voor degenen die ons Vlaanderenland verdedigd hebben met hun leven. Hoe dom het ook mag zijn om je leven te geven voor een lap miserabele grond, ze zijn gestorven voor hun ideaal. Enfin, er werd gezongen, gespeeld en gedanst, er werd ook zelfs nog gelachen en iedereen had plezier. Op zich is dat natuurlijk fantastisch, maar toch...

Als kers op de taart bezochten we de IJzertoren, een monument met in gigantische letters 'AVV - VVK' erop, in het Keltische kruis, om de verbondenheid tussen het volk en de grond waarop ze leven te symboliseren.

Hier kregen we een nieuwe gids, een charismatisch man met een strak gezicht en ijzeren ogen. Als een griffioen bekeek hij ons (terwijl het grootste deel van ons hartelijk lachte met de naam van de sponsor: 'Neukermans - Blom') terwijl hij ons uitlegde hoe wij, als Vlamingen, vergeleken werden met de Duitse bezetters, terwijl hij ons uitlegde hoe ons volk als minderwaardig werd beschouwd, terwijl hij ons uitlegde hoe de oorlog was uitgedraaid op een gevecht tussen de Romaanse en de Germaanse cultuur.

Hij vertelde ons de verschrikkingen van de oorlog, duizend bommen en granaten liet hij ons zien, we roken de geur van mosterdgas en chloorgas (wat wel enige wijzigingen in ons gedrag tot gevolg had). En hij leerde ons de échte betekenis van Vlaams-zijn: verdraagzaamheid, vrede en godsdienstvrijheid.

Eens thuis gekomen hadden we ons allemaal goed geamuseerd en keken we tevreden terug op een dag die, alleszins op mij, een blijvend effect zal hebben.