Naar aloude gewoonte nodigt de oudleerlingenbond de laatste zondag van november, ter gelegenheid van het feest van Sint-Jan, een aantal oudleerlingen van gevierde promoties uit op het college. Dit jaar waren dat de promoties 1942, 1952, 1962, 1977 en 1992. Misschien zullen we in de toekomst nog een nieuwe lichting moeten toevoegen, nl. de 70-jarige promotie, want we kregen een briefje van een oud-leerling uit 1932, die meldde dat er nog een aantal "overlevenden" van zijn generatie ook waren.
 

1942, 1952, 1962, 1977, 1992
 

De eucharistieviering werd dit jaar noodgedwongen vervangen door een gebedsdienst. In de gevierde promoties zat geen enkele priester, terwijl de andere beschikbare priesters allemaal weerhouden waren door zondagse parochiedienst. Ook in deze is deze dag een spiegel van zijn tijd, ook ons college met zijn rijk rooms verleden ontsnapt daar niet aan. De reacties op deze ingreep in het programma waren gemengd, sommigen storen zich er niet aan, anderen treuren begrijpelijkerwijs om het teloorgaan van de aloude religiositeit.
 

1942, 1952, 1962, 1977, 1992
 

Na de viering gaf directeur Van Loon een overzicht van de huidige toestand van het college: na een jarenlange daling van het leerlingenaantal kon hij melden dat er dit jaar een stabilisering was ingetreden, een gegeven dat voor het college een nieuwe start betekent. Ook de verhuis van de Meir naar de Jodenstraat kwam aan bod, alsook een aantal pedagogische kwesties: de voortdurende hervormingen van de programma's (nu aanbeland in de tweede graad), de samenwerking binnen de scholengemeenschap van Antwerpen Centrum en de internationalisering van de school, nauw verbonden met de ligging van de school in het hart van de stad, met als doel het blijvend uitbouwen van een kwalitatief hoogstaand en gedisciplineerd onderricht voor jonge mensen met een open geest naar de hele wereld toe.
 

1942, 1952, 1962, 1977, 1992
 

1942, 1952, 1962, 1977, 1992
 

Secretaris Vic De Schepper, sinds vorig jaar niet meer actief als leraar op Sint-Jan, maar door het bisdom tewerkgesteld op het DSKO op de Noorderlaan, schetste dan kort de voorbereiding van deze dag. Het bijeenzoeken van de talloze "verloren schapen" in het adressenbestand had in elk geval voor een mooi resultaat gezorgd. In totaal telden we een 200-tal aanwezigen, waarvan er 130 zich hadden ingeschreven voor het diner.
 

1942, 1952, 1962, 1977, 1992
 

Maar eerst was er nog een receptie, die door de oudleerlingenbond werd aangeboden. Voor velen een moment van herkenning van klasgenoten of leraars, eerst wat aarzelend, maar weldra kwamen de tongen los en de herinneringen aan deugnietenstreken van vroeger werden met veel verve bovengehaald. Ondertussen werd iedereen per promotie gegroepeerd voor een klasfoto. Het resultaat van deze fotosessie kan u op deze bladzijden uitvoerig bewonderen.
 

1942, 1952, 1962, 1977, 1992
 

Na de foto's komt voor velen het hoogtepunt van de dag: de rondgang door het college. Vijfentwintig, veertig, vijftig of zestig jaar geleden liepen ze hier dagelijks rond, en nu mogen ze dat nog eens één keer overdoen. Verbaasd om het vele dat er veranderd is: de oude turnzaal boven, de feestzaal, de kapel in twee stukken gesneden, maar toch ook gelukkig om het herkennen van zo veel ouwe vertrouwde dingen: de dakspeelplaats, de houten trap met zijn unieke geuren en geluiden, de bel op de speelplaats van de lagere school, de kruisweg en preekstoel in de vroegere "tram". Altijd is de tijd te kort en moet de gids die hen rondleidt hen met zachte hand naar de refter leiden waar het vriendenmaal wordt geserveerd, sinds dit jaar verzorgd door de kok van onze buren van de bank.
 

1942, 1952, 1962, 1977, 1992
 

Aangezien de spreker van de gouden retorica, Herman Verrezen (LG 52), 's morgens wegens ziekte had afgemeld, werd zijn rol improviserend overgenomen door een klasgenoot van hem, Dr. Gyselinck. Hij haalde bondig enkele herinneringen op aan zijn klasgenoten en leraren en was vooral dankbaar omwille van de vele waarden die het college hen had meegegeven. Na de soep en de petatten nam Patrick De Keulenaer (LG 77)het woord in naam van de zilveren promotie. Uit zijn speech citeren we enkele fragmenten:

" Toen ik nog leerling van dit college was, waren de enige vrouwen de nonnekes, die eten kookten voor de priester-leraars. Ik denk dat het er een zestal waren, in de jaren zeventig van de vorige eeuw en niemand kende ze bij naam, we hadden absoluut geen contact, we wisten niet waar ze woonden...alleen af en toe, zeer zelden vingen we een glimp op van een van die achtbare oude dames. (...) We kregen les van een bont gezelschap. Ik som even enkele namen op: het Soepkieken, den Boer, de Stier, de Vaponastrip, de Peperbol, de Fobbe, de Pros, Fons de Spons, de Specht, de Patat,... en over elk van hen zijn ettelijke verhalen te vertellen... De Stier vroeg zo eens in de klas: "Wie kent er de bijnaam van de directeur?" Directeur toen was Louis Peeters zaliger. Na de vraag van de Stier werd het even pijnlijk en ongemakkelijk stil in de klas. "Allez, ge gaat me toch niet zeggen dat er hier niemand de bijnaam van mijnheer directeur kent!!?" Iedereen hield de tanden stevig op mekaar tot Frank Claes nietsvermoedend en onschuldig zijn hand opstak en na aangewezen te zijn zei: "De pombak". De volgende vijf minuten stormde het in de klas. "Waar komde gij mee af? Denkt gij misschien dat ge plezant zijt? Wilt ge mij belachelijk maken of hoe zit dat hier? Kom, geef mij uwen agenda maar eens hier, dat ik er een nota inschrijf. Wat is me dat ! Hoe komt ge erbij? Neen, jongens, de bijnaam die wij aan mijnheer directeur geven is den baas. Mijnheer Leens en Frank Claes spraken wel over dezelfde persoon, maar binnen een lichtelijk andere sociale context, en ja... die brug was niet gemaakt. (...) En dan was er dat jaar dat we les kregen van de Pirard, bijgenaamd Jommeke. Daar vloog op een bepaald moment een bordspons door de klas, toen Jommeke iets op het bord aan het schrijven was. De werper, ik denk Bart Vermeulen, had echter net iets te hoog gemikt zodat de spons achter het bord verdween. Jommeke moet echter wat nat gevoeld hebben en draaide zich om met de onsterfelijke woorden: "Wie heeft er gespeekt?" Ze moesten ons allen bijna komen bijbrengen. (...) Ik kan nog anekdotes vertellen over den Timmy, die zijn sigaretten in de planten in de gang uitduwde en liet steken; over de Snuffel, onze leraar Frans, die alles steeds twee keer zei: eenmaal in het Frans en eenmaal in het Nederlands; over de Vaganée die soms les gaf zonder één woord te zeggen; over de Pros en zijn veelvuldig gebruik van de bandopnemer; over de Van Roey die ooit in Kapitein Zeppos een figurantenrolletje had gespeeld. Dat was een onderdeel van 's mans mythevorming. Er werd over gesproken in de wandelgangen, er werd over gespeculeerd welke rol dat dan wel was en Van Roey wist dat en liet betijen. Tot ooit de Goossens tijdens de les de euvele moed had om te vragen: "Mijnheer, is het waar dat u in kapitein Zeppos hebt meegespeeld?" Na wat geplaag en wat getreuzel wisten we het dan definitief: Van Roey had de rol van Boormeester Post gespeeld. Ik wil u nog wel even onderhouden over de natuurkundevraagstukken van de Specht, de gewoontes van den Bulldog of de bordschema's van de Fobbe. Maar dan ben ik overmorgen nog niet klaar. Hic labor extremus, longarum haec meta viarum! (Dit is het einde van mijn inspanning, het einde van mijn lange tocht! - Vergilius, Aeneis 3, 714 )."
 

1942, 1952, 1962, 1977, 1992
 

En zo kabbelde de namiddag zachtjes verder, opgesmukt met heerlijke spijzen en overgoten met een deugddoend glas wijn. Het werd al donker buiten, en tijd om afscheid te nemen. Naar we uit vele positieve reacties mochten vernemen, werden er die dag vele hernieuwde contacten gelegd en nieuwe afspraken gemaakt om mekaar regelmatig terug te ontmoeten. Beste oud-Sint-Janners, hou die geest van Sint-Jan levend en draag hem uit, in uw vriendenkring en in de stad, want het college heeft uw steun nodig! Bedankt ook aan iedereen die deze dag mee tot een succes maakte!
 

1942, 1952, 1962, 1977, 1992