Sint-Jan Berchmanscollege

Verslag van de sportdag. Vierde jaren.

Door Yentl Vandenbroucke (4LWI).

terug

Op donderdag 3 oktober 2002 om 8.30 uur vertrokken we met de vierdes op de langverwachte en graafste sportdag ooit!

In Leuven reden we met de bus naar oude graansilo's (Hungaria, n.v.d.r.), omgevormd tot klim-, klauter- en kruipfestijn, het land van melk en honing voor mensen met hoogtevrees! Hier aangekomen moesten we ons in twee groepen verdelen: groep 1 begon met de alom gevreesde dodensprong en groep 2 met het muurklimmen. Later op de dag werd er uiteraard gewisseld.

Dodensprong - Een vrije val in het diepe, hangend aan een "flinterdun" touw, met als tegengewicht een niet al te dikke jongeman ("Is dit wel te vertrouwen?"). Geloof het of niet: speciaal voor "de Falco" heeft zelfs meneer Verdyck deze uiterst gevaarlijke sprong gewaagd. Alle andere leraren hadden opeens "toevallig" last van allerlei kwaaltjes zoals rugpijn enzovoort, waarvoor ons welgemeend medeleven. Voor de échte durvers -we noemen geen namen- was er dan nog de ultieme kick: i.p.v. op de buik, op de rug vastgemaakt worden. Dit was wel even nabibberen!

Muurklimmen - Onder leiding van een jonge juffrouw die altijd zeer veel geduld toonde ("Ey wittekop, let is op!"), werden onze klimvaardigheden uitgetest. Een verademing na de doodsangsten die we uitgestaan hadden na die dodensprong!

12 uur: middagpauze. Iedereen snel naar het - volgens meneer Winckelmans België's beste - "fritkot" voor "een goed pak friet met mayonaise" om de rest van de dag zonder al te veel braakneigingen goed door te komen.

12.30 uur: volgende fase. Speleobox en adventureparcours in de lucht.

Speleobox - Een zalige ervaring! Ongeveer een uur lang in een, heerlijk naar allerlei lichaamgeurtjes ruikende, box kruipen met natte muren (van het zweet) en een tekort aan zuivere lucht... Wat kan een mens nog meer verlangen?

En dan tot slot het hoogtepunt van de dag! Adventureparcours in de lucht (met een gedeelte waar de lichten niet meer werkten). Dat is dus geweldig bij zo'n parcours: niet kunnen zien waar je voet te zetten om geen 7 meter lager te vallen - en af en toe een loszittend klimblokje ("Wow! Lekker wegschuiven!"). Voor de rest was dit te doen. Ongeveer de helft van de leerlingen gaven halverwege de moed op en zijn bijgevolg vroegtijdig gestopt.

14u30: terugkeer naar Antwerpen.

15u30: moe maar voldaan keerden we huiswaarts waar we later op de avond, al nagenietend, heerlijk droomden over deze ultragrave sportdag!