Sint-Jan Berchmanscollege

Verslag van de Wetenschapsweek

door Mitchel Soekias (5GL)

terug

In het licht van de Vlaamse Wetenschapsweek trokken we met het vijfde jaar secundair onderwijs van het Sint-Jan Berchmanscollege te Antwerpen op excursie naar de Hogeschool Antwerpen, gelegen aan de Jaak De Boeckstraat te Merksem. Dat het regende en de zon amper door het grauwe wolkendek brak, kon niets afdoen aan de natuurlijk vanzelfsprekende dosis enthousiasme bij alle betrokkenen in kwestie, bij ondergetekende in het bijzonder.

Zonder écht te weten wat ons te wachten stond, betraden we het haast imposante gebouw. Wat had dit prachtige bouwwerk ons te bieden naast misschien een welbestede, nuttige middag? Zouden we hier zaken zien die we de rest van ons leven zouden herinneren en koesteren? Zou deze vrijdagnamiddag ons teleurstellen of boeien?

Meteen toen we binnenkwamen, werden we doorverwezen naar een soort kleine cafetaria, waar we echter al vrij snel weer werden weggehaald door een goedlachse man met een lichte neiging naar corpulentie en een lichtelijk geslonken haardos. Gestructureerd zette hij het onderwerp voor de volgende twee uren uiteen, namelijk CPR - of cardiopulmonaire resuscitatie voor de gemakkelijkheid. Wat volgde, waren een aantal dia's die het subject verduidelijkten en CPR in stappen uitlegde, om ons niet helemaal in totaal ongemak te laten omtrent het gebrek aan kennis in verband met het onderwerp. We maakten kennis met enerzijds de hyperstrekking en anderzijds de kinlift, beiden noodzakelijk om een flauwgevallen of bewusteloos slachtoffer efficiënt hulp te bieden. Verder kregen we onderricht in verband met prioriteiten in het geval dat een dergelijke situatie imminent en snelle actie vereist zou zijn.

Na een uiteenzetting van ongeveer anderhalf uur, gingen we over op de eerder praktische kant van cardiopulmonaire resuscitatie. Het gebruik van verschillende hulpmiddelen werd uitgelegd, zoals bijvoorbeeld een zuurstofpomp, waarna aan ons werd gedemonstreerd hoe nu precies te werk te gaan in zo'n situatie. Hilariteit alom toen door de leerlingen geprobeerd werd de - op het eerste gezicht gemakkelijke - procedure te volgen. Er werden ribben gebroken, longen verpletterd, borstbenen gebroken, maar - en dat was het belangrijkste - er werden natuurlijk levens gered.

Toen was het tijd voor de geplande drankpauze om even te kunnen bekomen van het harde werk dat zojuist geleverd was, waar gebruik van werd gemaakt om te hergroeperen en te vernemen van de andere klassen wat voor ons nog in petto stond. Na deze korte drinkpauze werd ons opgedragen een andere man te volgen, die een ietwat bevreemdende indruk gaf, haast afstandelijk, alsof hij deze bende snotneuzen met tegenzin een wereld van wijsheid wilde bijbrengen. Hij gaf het woord echter vooral aan een laatstejaars student, die ons de basis van ergotherapie en kinesitherapie probeerde uit te leggen aan de hand van wederom een reeks dia's.

Deze poging ging hem goed af - althans wat ondergetekende betreft. Hij vertelde over de afbraak van suikers, eiwitten en vetten. Hij vertelde ons over het aëroob en anaëroob systeem. En hij vertelde over de relevantie van kinesitherapie en ergotherapie in verband met sporten en het verleggen van de eigen conditionele grens. We kregen ook een kleine bundel papieren, netjes samen geniet en voorzien van een heus voorblad, om ons voor eeuwig - of toch zolang we het bundeltje in ons bezit hadden - te herinneren aan de twee uren die nog zouden volgen. Na een snelle inzage bleek dat we over zouden gaan tot het praktisch gedeelte van de therapieën, wat zich - fundamenteel gezien - uitte in het opmeten van gewichten en lengtes, het berekenen van de Body Mass Index die tot op zekere hoogte aanduidde of er sprake was van overgewicht of ondergewicht, en het meten van de vetrollen van anderen. Wat natuurlijk de aanleiding gaf voor wederom een goeie dosis humor. Bleek dat het op papier zetten van de afmetingen van elkaars vet een komische zaak was.

Op een rustige, regenachtige vrijdagnamiddag bezochten we de Hogeschool Antwerpen. We leerden er een boel zaken bij, kregen een nuttig foldertje mee naar huis en werden attent gemaakt op de mogelijkheden die men ons daar zou kunnen bieden naar de toekomst toe. Op een rustige, regenachtige vrijdagnamiddag kregen we een beter inzicht op het reageren in een noodsituatie als het om de veiligheid van anderen draait. Op een rustige, regenachtige vrijdagnamiddag keerden we allemaal - al dan niet tevreden - wijzer terug naar huis.