Net voor ze hun eindresultaat te horen kregen, niet meer in uniforme kledij, nog vrij ontspannen samen op de foto. Klik hier voor het origineel.

Na de proclamatie sprak Kevin Trappeniers (6LMT) het talrijk opgekomen publiek als volgt toe:

Goedenavond.

Allereerst al even zeggen dat ik het een hele eer vind voor u te mogen speechen. Maar bon... Hmm... tja... dat was het dan.
Dat was het dan: het zesde, het middelbaar, "het Algemeen Secundair Onderwijs"... afgelopen, ja, allemaal voorbij.
Ongelooflijk eigenlijk hé, zie ons hier zitten: voldaan, trots, mét diploma. Zalig toch, niet? Hier hebben we dus zes jaar naar uitgekeken, voor dit moment hebben we zestig maanden gewerkt. Allez ja, gewerkt... Ik ga nu niet beweren dat het zes fantastische "streef"jaren waren, dat er meer gewerkt is als gespeeld en gefeest, maar het feit dat bijna iedereen hier voor mij zit met een papier in handen waarop staat dat hij of zij de laatste jaren blijk heeft gegeven van enige intelligentie, bewijst toch dat er hier en daar voldoende geleerd is.

Vooral dit laatste jaar is er eentje geweest om aan terug te denken. Leerlingen gingen op een extreme bezinning, die de onderlinge relaties verbeterde of verstevigde, en waarbij iedereen alles van elkaar te weten kwam. Er werden Duitse kerstfeestjes gehouden, waarbij vooral de Glühwein voor het nodige vertier zorgde. Op 31 januari vierden we onze laatste honderd dagen ofte "Chrysostomos", een spannende dag vol van vuurwerk, het bestoken van de jongere medeleerlingen met projectielen, een overmatig gebruik van spuitbussen, een overweldigende Crysostomosshow met strippende meisjes én leerkrachten, CrysostomosAwards voor de charmantste of grappigste leerkracht, zelfs één Award voor Lifetime Achievement voor Willy Daneel, leerkracht wiskunde die we ons "voor eeuwig en drie dagen" zullen herinneren, en als afsluiter een fantastisch feestje in ClubIndustria. Er was de projectweek met een aantal zeer geslaagde projecten, zoals de verfraaiing van de speelplaats van de lagere school. Er werd niet alleen in de lessen maar ook op de planken toneel gespeeld. Er werd een mini-onderneming opgericht die door de verkoop van de muntjes Dynamint de gesprekken tussen leerkrachten en leerlingen sterk bevorderde. Er waren excursies naar de Condroz, naar de haven, naar Bobbejaanland (voor fysica welteverstaan). Kortom, het was een rijkgevuld en aangenaam jaar, vol van nieuwe ervaringen, dat iedereen zich nog lang zal herinneren (of zo snel mogelijk wil vergeten natuurlijk, hoewel, dat betwijfel ik).

In verband met toneel zou ik toch ook nog graag iets zeggen. Twee jaar geleden werd Toneelgezelschap De Vlinder opgericht, en twee jaar naeen is er enorm veel moeite en tijd in gestoken om met een nieuw toneelstuk het publiek te bekoren. En hoewel het niet allemaal van een leien dakje liep, eigenlijk vér van gemakkelijk was om de school te overtuigen, alles te organiseren en de acteurs te motiveren, mag ik er, nu ik er achteraf aan terugdenk, toch best trots op zijn. Niet alleen fier op het feit dat we het schoolleven een extra dimensie hebben gegeven -hoeveel uren buiten de lesuren zijn er niet aan toneel besteed...- maar vooral op wat wij, en dan bedoel ik alle acteurs, de gehele technische ploeg, niet te vergeten onze vindingrijke regisseur Paul Strauven en echt álle mensen die eraan hebben meegewerkt, hebben gecreëerd, gerealiseerd en tentoongespreid. Het waren, voor mij althans, en daar ben ik nu al van overtuigd, twee van mijn interessantste en leerrijkste, mooiste en vooral hectische toneeljaren. Nog eens bedankt aan iedereen die zich daarvoor heeft ingezet. Proficiat.

Als we binnen een paar jaar op een reünie achteroverliggen in iemands tuin, lurkend aan een of andere cocktail, kunnen we misschien wel herinneringen ophalen aan de leerkrachten die dit jaar en de andere jaren getracht hebben om, elk op hun eigen, typische manier uiteraard, de lessen zo aangenaam mogelijk te maken.

Een kleine greep uit het ruime aanbod van leraars en leraressen:
Jan Defauw, alias DJ Mozaar of kortweg Diefauw, bijvoorbeeld, die al zijn Latijn in ons stopte en ons, de abituriënten van de retorica, als een volleerd mentor volpropte met de meest waanzinnige weetjes over Romeinen en Grieken. Wist u bijvoorbeeld dat... Hij stond voor de titanische opgave ons telkens weer de kwintessens bij te brengen van zijn omvangrijke leerstof die hij mordicus wou brengen en die afgewisseld werd met een rijk allegaartje van vernuftige woordenschat en schunnige vertelseltjes, die op hun beurt dan weer gekruid werden met het zout der geestigheid. Met pathos sprak hij over lascieve pimpampoentjes, neuzelaars met geonduleerde haren, schorriemorrie met schriklokken, jeremiërende querulanten, candide beaten en amok makende ledikantenwerksters.
Zijn tegenpool aan de economische kant, Daniël Verdijck, duldde geen tegenspraak tijdens zijn lessen, die eigenlijk voor het grootste deel vriendschappelijke praatuurtjes waren na twintig minuten overhead-projector les, en herhaalde te pas en te onpas "Verdijck heeft altijd gelijk!" Wel, meneer Verdijck, kleine boodschap van de Economie-Moderne Talen en de Economie Wiskunde: Verdijck had zelden gelijk! En, Danny, nog een bedenking van uw favoriete leerlingen nadat ze u gisteren hebben gezien: waarom wél een BMW met opties, en geen fatsoenlijke fiets...?
Mevrouw Jennes verraste ons tijdens de lessen biologie elke keer met de meest oogverblindende en fleurige bloemenjurken, en mevrouw Dewever deed ons verstommen als ze haar bitch-act ten beste gaf, wanneer er een leerling haar Duitse les stoorde om, bijvoorbeeld, een handboek uit de kast te komen halen. Het is misschien te laat, maar toch nog één gouden regel: kom niet binnen met afgezakte broek, handen in de zakken en mompelend "da ge efkes uwen boek komt pakke", want dan krijg je gegarandeerd een antwoord toegesnauwd in de zin van: "Zeg, jij komt uit de brousse, of wat? Kom eens opnieuw binnen, en nu met een beetje respect!" Spektakel verzekerd!
Mijnheer Venstermans niet te vergeten: de lessen Engels waren altijd "rather easy", en tijdens Nederlands op maandag mocht de sfeer eerder "chill" zijn. Ook zijn onnavolgbare gniffellachjes waren een bron van vermaak. [imitatie gniffellachje]
En dan was er geschiedenisles met Ludo Gerits, alias onze schuimbekkende tuinkabouter. En laat ons duidelijk wezen: de verhaaltjes ter illustratie van de geschiedenis waren vaak, zoniet altijd, veel interessanter dan de geschiedenis zelf, mijnheer Gerrits. Weinig leerlingen waren geïnteresseerd in het feit dat de Sovjet-Unie Polen binnenviel, maar het verhaal van de anti-tank-molotovcocktails ter verdediging was des te leuker om te aanhoren. Geweldig saai moment in de geschiedenis dat de Berlijnse muur werd gebouwd, maar de man met zijn omgebouwde stalen bus die in heuse A-Teamstijl die muur ramde om bij zijn familie aan het andere eind van de straat te gaan wonen, wekte wel belangstelling.
Dit jaar hebben we ook geleerd dat leerkrachten plots op een totaal andere manier gaan lesgeven wanneer ze getrouwd zijn. Mooi voorbeeld is natuurlijk mevrouw Ishtar Sierra. Spijtig dat een toch aangenaam jaar op een even onprettige manier moest aflopen.
Walter Rosseau probeerde ons niet alleen Frans bij te brengen, maar leerde ons ook een beperkte hoeveelheid Spaans, maakte ons duidelijk hoe Frans en Latijn met elkaar verbonden zijn, en vanaf nu weet iedereen dat, als je een prei vergeet uit te trekken in een moestuin, je drie jaar later prachtige gele bloemen hebt. Bruggetjes, verschrompelde handen, mislukte schrijvers die "het woord" en "de dialoog" verloochenden... het maakte allemaal deel uit van de onbegrijpelijke filosofische godsdienstleerstof met "verantwoorde cultus" en "innerlijke zingeving" op de eerste plaats. Plastische gebeden met hevige gebarende handen [demonstratie gebarende handen] en stilte-eisende uitroepen zoals "Geen commentaar!", "petatje" Paul Van Der Perre deed het allemaal.

Ondanks al het gezaag van verveelde leerkrachten tegen vervelende leerlingen, ondanks de talrijke strafstudies en ondanks het vele leren en afzien, geef toe: het waren mooie jaren, fijne jaren, waarschijnlijk een paar van de beste jaren van ons leven. En hoewel weinigen het zullen geloven of willen toegeven: we gaan deze school met haar vele gangen en trappen en gebreken toch wel missen volgend jaar.

Wij hebben veel bijgeleerd en we zijn veranderd. Maar ook Sint-Jan is veranderd en weer op de goede weg. Weer juist op het moment dat wij weggaan natuurlijk... Wat ik u trouwens zeker niet mag onthouden is iets wat mij persoonlijk fascineerde: van de negenenveertig leerlingen die dit jaar in het zesde zaten, zitten er zestien al twaalf jaar op Sint-Jan! Nee, ik zou liegen: er is er één die het gepresteerd heeft om er dertien van te maken... Tom de Block, Sint-Jan houdt ook van u. Twaalf jaar! Stel u even voor: van het eerste leerjaar waar de aap Choco het idool was, tot en met het zesde middelbaar, waar posters van vrouwelijke soortgenoten met een minimum aan kledij de functie van mascotte overnamen. Werden er in het eerste klasje nog verhaaltjes zoals Polukarpus Boterbier voorgelezen, dan werd in het laatste jaar de lectuur vervangen door die fantastische artikels uit Playboy of Penthouse (n.v.d.r.: ????).

Iedereen is gegroeid, er zijn vriendschappen ontstaan en weer vergaan, er zijn relaties begonnen en stukgesprongen, maar in die jaren hier op Sint-Jan zijn er van allebei genoeg die hebben standgehouden. Vele mooie momenten, vele momenten waar je nu om kan lachen, maar toen niet, vele nieuwe mensen, vele nieuwe ervaringen, vele unieke persoonlijkheden waarvan ieder van ons er één van is. Zo worden wij afgeleverd, gevormd en in staat om min of meer op eigen benen verder te gaan. En nu? Wie gaat wat doen? Gaan we doen wat men van ons verwacht dat we gaan doen, of gaan we doen wat we graag doen? Uit onze keuzes blijkt wie we werkelijk zijn, veel meer dan uit onze talenten. En, zoals professor Tolkien het al zei: "De weg gaat verder, eindeloos, vanaf de deur waar hij begon. We moeten hem volgen, rusteloos, tot ver achter de horizon. Met rappe voeten tot hij aan een grotere weg komt in 't verschiet; kruispunt van komen en van gaan, en waarheen dan? Ik weet het niet."

En nu? Tja, wat nu? We werden geboren, we stapten, we weenden op de eerste dag in het kleuterklasje, we waren onwennig op de eerste schooldag in het lager, we voelden ons groot op één september in het eerste middelbaar, en we wísten gewoon dat we cool en graaf en stoer waren bij de aanvang van dit jaar. En terecht. Welk gevoel zal nog volgen? Of, krijgen we ze allemaal opnieuw? In de loop van dit jaar groeide er bij mij een idee dat enthousiast werd onthaald door Steven en Patrick Roten, die dat idee op een pakkende wijze gevisualiseerd hebben. Om het toneelstuk van dit jaar, Kubinsky, te citeren: "Wat is het leven anders dan een voortdurend vernieuwingsproces? De zon, die kolossale trust, elke lente breekt zij door het ijs om onze aardkorst heen met nieuwe warmte. Wij werken, wij bouwen, wij richten iets op met inspanning van al onze krachten." Dames en heren, alvorens ik deze speech ga afronden, presenteer ik u een zakdoekmoment van formaat: "The Circle of Life"

[video the Circle Of Life, inderdaad een zakdoekmoment van formaat]

Beste vrienden, collega's, tot hier het secundair, tot hier het middelbaar, tot hier het zesde, maar hopelijk niet tot hier de vriendschappen en relaties die gesmeed en gegroeid zijn doorheen al die jaren. Ik wens jullie alle geluk en we zien elkaar zéker weer.

Proficiat en dank u wel.