Net voor ze hun eindresultaat te horen kregen, niet meer in uniforme kledij, nog vrij ontspannen samen op de foto. Klik hier om het origineel te downloaden.

En 's avonds, na de proclamatie en voor het nostalgische "zakdoekmoment", staken Talia Leysen en Tom Van Thillo deze schitterende speech af:

Tom - Welkom beste leerlingen, oudleerlingen, ouders, leerkrachten, meneer directeur, meneer prefect en sympathisanten op deze mooie dag. Hier staan we dan. Vol van onszelf. We kwamen, we zagen, studeerden een beetje en overwonnen.

Talia - Zo simpel was het ook weer niet hé.

Tom - Toegegeven er kwam misschien net iets meer bij kijken.

Talia - Laat ons het even op een rijtje zetten. Beginnen bij het begin, de lagere school.

Tom - Ach ik weet nog goed hoe het was. Half verkrampt het handje van mama of papa vermorzelen terwijl we een voor een ingedeeld werden bij DE strengste meester of juf...

Talia - Die dan achteraf beschouwd altijd de beste en de liefste en de sterkste en de knapste en de slimste leek.

Tom - En vloeien dat die traantjes deden. Smeekbedes om toch maar mee terug naar huis te mogen. Maar de grote mensen leken wel onvermurwbaar.

Talia - Het was voor ons eigen bestwil...

Tom - Wel ik moet toegeven dat jullie mama en papa misschien wel een beetje gelijk hadden. Want dat we sinds toen erop vooruit gegaan zijn, daar kan je moeilijk omheen. Als ik nu zie dat er traantjes vloeien omdat we weg MOETEN, dan is voor mij alvast 1 ding duidelijk: Sint-jan heeft zijn stempel op ons gedrukt. Sint-Jan is deel van ons geworden, en we zijn er niet rouwig om.

Talia - Maar nu even terug naar onze lijdensweg van 12 jaar. Na die lagere school die voorbij leek te vliegen konden we weer bij het begin beginnen. Het eerste middelbaar. Nu waren we "groot". We hadden wel 7 verschillende leerkrachten. Ja, u hoort het goed, geen meesters of juffen meer maar "leerkrachten".

Tom - En dan die eerste les "aardrijkskunde"! Komt daar zowaar een bijzonder streng ogend exemplaar binnenvallen: Mijnheer Vlijminck (de naam alleen al). Aan het bord en noteer Aarderijkskunde... Slachtoffer staat doodsangsten uit als hij trillend op zijn benen A-A-R-D-R-I-J-K-S-K-U-N-D-E op het bord kribbelt. Is het "de aard" ja? Grote hilariteit alom. Jongen kijkt op zijn neus tot het dan toch juist bleek te zijn. Klas met mond vol tanden...

Talia - Ja zo"n entrées vergeet je natuurlijk niet zo snel.

Tom - En zo hebben we er veel. Anekdotes van leerkrachten.

Talia - De ene al beter dan de andere.

Tom - Zo herinner ik me bijvoorbeeld mevrouw Smets van PO nog. Niet alleen haar systeem van punten aftrekken als men zijn "lat", "gom" of "potlood" vergeten was, was legendarisch, zo kreeg je op den duur een sterretje, een schuine streep, een punt,een driehoekje en drie halve rechten, wat natuurlijk goed was voor een bijwerkstudie bij "meneer de prefect". Ook haar opdrachten waren best wel boeiend. Zo vertelde ze ons een keer dat we een alaaien moesten tekenen? Verbijstering alom. 1 dappere stem uit de klas weerklonk dan om te vragen wat een alaaien dan toch mocht wezen. Het bleek te gaan om een alien, maar wees er maar zeker van dat het toch wel even had geduurd voor we dat doorhadden, en mevrouw Smets kon er hoegenaamd niet mee lachen dat ze werd tegengesproken.

Talia - Ach mevrouw, die vakoverschrijdende termen ook altijd. Tenslotte schilderden Rubens en Breughel niet zulke fantasietjes. En als het over mensen als Salvador Dali of Picasso ging, dan zaten we al in het zesde middelbaar bij meneer Sels.

Tom - Die was tenminste verstandig... zeg het met een film. En op de overhoring? Ach, laat die toch gewoon door de leerlingen zelf verbeteren. Iedere drie overhoringen, dicteer ik de oplossingen en dat is ook alweer gebeurd.

Talia - Nu, voor een leerkracht als mevrouw De Wever zou dit natuurlijk onmogelijk zijn. Tenslotte moet men toch nog een beetje les kunnen geven en als men elke les gaat overhoren om die overhoring dan de les daarop te verbeteren...tja... waar gaat dat dan heen?

Tom - Het voordeel is natuurlijk wel dat het went na een tijd, al die overhoringen. Voor mijnheer Van Uffel bijvoorbeeld was iedere overhoring telkens weer een ongelooflijk spannend avontuur - wat bijgevolg de nodige stress met zich meebracht. (doet de handjes) Het wordt gevaarlijk... Wapens neer... jah u daar niet meer schrijven, let op...niet meer schrijven! Wie nu nog schrijft, heeft een nul! Eerste van elke rij haalt de blaadjes op!

Talia - Nu ja, hij is niet gezegend met dezelfde arendsogen als mijnheer Hullaert, die goede oude brombeer... Die man kon vanop een afstand van 100 meter simultaan kauwgom ontwaren in de monden van drie leerlingen.

Tom - Ach die leerkrachten... ze hebben allemaal wel iets maar op de keper beschouwd zijn het toch ook maar gewone mensen,hoor.

Talia - Ja, ik zou zelfs verder durven gaan, er zijn enkele juweeltjes bij. Ze mogen dan wel veel vakantie hebben, ze staan er elke morgen van 8.30 tot 15.40 om ons gedurende die tijd allerlei onbenullige weetjes bij te brengen.

Tom - We gaan toch niet sentimenteel worden zeker...

Talia - Bwah, ik ga Sint-jan wel missen hoor.

Tom - Ja, ik ook en ik ga weten wat ik gemist heb ook. Dat drinkkraantje op de speelplaats bijvoorbeeld. Toch wel gek dat net als wij de school verlaten zo"n dingen mogelijk worden...

Talia - Toch niet dat wij niet veel vernieuwing hebben gekend hier op school, de cola-automaten bijvoorbeeld. Oké ik geef toe, we hebben er lang voor moeten zagen maar nu staan er toch maar 4 op de speelplaats beneden en 2 aan het LO lokaal...

Tom - Eigenlijk is het wel zo dat - als we het even op een rijtje zetten - er toch veel veranderd is op al die tijd... De cola-automaten, de gebouwen aan de Meir verkocht, de gang die werd herschilderd, die verschrikkelijke stoeltjes in het biologielokaal, de houten trap die werd gerestaureerd, het fresco (in de kapel) dat werd... wordt opgekalefaterd, de leraarskamer die noodgedwongen moest verhuizen...

Talia - De dakspeelplaats werd afgesloten, en dan misschien nog het belangrijkste - de kapel werd in tweeen gesplitst om beneden plaats te maken voor de turnzaal...

Tom - Ja, dat moeten we Sint-Jan nageven: we hebben vast en zeker de mooiste turnzaal in heel Antwerpen.

Talia - Let wel hij zegt de mooiste, niet de properste...

Tom - Nu kom, belangrijker dan hoe ze eruit zag, was hoe er lesgegeven werd. Ik hoor het hem nog zo zeggen, Van Thillo: niet braaf is in de plint.

Talia - Of natuurlijk de bekende frase, TOPatleten doen dit in reeksen van honderd, dit is het absolute minimum, wie dit niet kan....

Tom - We hebben het natuurlijk dan over onze man van staal, meneer Keizers. Ook leuk was dat als je tijdens de opwarming de kegel omver liep, dan kon je steevast opnieuw beginnen....

Talia - Of die sponzen broekjes die wij een tijd hebben moeten dragen. Meneer, dat vergeef ik u toch nooit.

Tom - Kom, kom, laat ons een beetje vergevingsgezind wezen, tenslotte ontzag meneer Keizers zichzelf ook niet als het op korte broekjes aankwam. En als we het over de kledingswijze van de leerkrachten hebben, kunnen we er niet omheen: mevrouw De Wever verblufte ons allen meermaals terwijl ze de ene gewaagde combinatie na de andere demonstreerde.

Talia - Of mijnheer Verdijck die steevast in zijn kostuum voor de klas stond.

Tom - Kostuum, overhead projector en GSM. Zonder deze drie kon "den danny" geen les geven.

Talia - En als we GSM zeggen, dan denken we natuurlijk onmiddellijk aan meneer Venstermans die de kunst van het sms"en volledig onder de knie had. Wat die man toch altijd te zeggen had, we zullen er nooit het fijne van weten.

Tom - Tjah, laat ons de raad van meneer Vanderperre opvolgen en wijselijk niets over het privéleven vertellen. Misschien ga je dingen zeggen waar je later spijt van gaat krijgen. Zelf begon hij dan steevast over zijn jeugd, zijn kinderen, zijn periode waarin hij treinconducteur was, zijn opvoeding...

Talia - Beste verhaal over het privéleven van een leerkracht vind ik nog steeds dat van mijnheer De Bruyn. Hoe hij in de periode dat hij op het seminarie zat, zijn vrouw tegenkwam en de liefde te groot was... En de liefde is nog steeds even groot!

Tom - Of hoe meneer Rosseau - die we ons altijd zullen blijven herinneren door zijn geweldige woordspelingen als "Stilence", "een watervalman en "een geladderde respectievelijke stilte", "een stuntman en een geleerde" - ons geinspireerd over zijn groententuin vertelde. Vous avez un petit probl`me dans votre plantation monsieur?

Talia - We zijn trouwens meneer Rosseau heel dankbaar voor zijn mondeling examen dat gemakkelijker bleek dan verwacht.

Tom - Wat trouwens een algemene trend bleek te zijn...

Talia - Behalve dan meneer Schaekers met zijn driedelig examen wiskunde voor de richtingen met zware wiskunde.

Tom - Het examen wiskunde voor de 3 uursrichting viel daarentegen goed mee. Alleen de vraag over de statistiek wilde bij bepaalde leerlingen wel een beetje tegensteken, ik noem geen namen Lieven Roose, tot nauwelijks verhuld jolijt van meneer De Deyne.

Talia - Spijtig dat we van meneer Gerits geen mondeling examen kregen, ik had graag als vrouw eens mijn mannetje gestaan. Altijd met zijn vrouwonvriendelijke mopjes... Weet je trouwens wat het verschil is tussen meneer Gerits en de kerstman? Bij de kerstman sneeuwt het niet als hij praat.

Tom - Ach we geven nu misschien wel een beetje af op al die leerkrachten en op de school, maar eigenlijk mogen we toch maar dankbaar zijn voor wat we gekregen hebben.

Talia - Ja, tenslotte hebben we hier een heel mooie tijd gekend en we hebben ondanks alles veel geleerd.

Tom - Weet je Talia, toen je zoëven emotioneel werd, ik geef toe dat ik nu ook wel met een kikker in de keel zit.

Talia - Misschien kan je een "pilletje voor de keel" van meneer Rosseau lenen...

Tom - Beste mensen, en dan met name de leerlingen met wie wij samen deze periode hebben mogen doormaken, het einde van deze speech nadert met rasse schreden. En het wordt misschien tijd om onze dankbaarheid te tonen aan alle mensen die geholpen hebben om er een geweldige tijd van te maken.

Talia - Ouders die zich bloed, zweet en tranen getroostten om ons aan het studeren te krijgen.

Tom - Leerkrachten die ons hielpen onze grenzen te verleggen - en in sommige gevallen gewoon grenzen te leggen.

Talia - Meneer prefect voor zijn slopende maar rechtvaardige strijd tegen laatkomers, mensen die niet in uniform waren of gewoon diegenen die zich niet conform de regels gedroegen.

Tom - Meneer directeur, de dames van het secretariaat en het onderhoudspersoneel.

Talia - Jullie geweldige medestudenten die voor de nodige afleiding zorgden...

Tom - Maar ook de leerkrachten die we "versleten" hebben zoals meneer Van Herck, meneer Daneel, meneer Toen...

Talia - Kortom iedereen die Sint-Jan en de Sint-Janners een hart onder de riem stak... Bedankt!!

Tom - Ook bedankt voor uw aandacht voor onze poging tot speechen, en dan stel ik voor om nu naar ons zakdoekmoment te kijken, helemaal zelf gemaakt door onze monteur van dienst, Michael Van Ostade (of toch "wat er nog van over schiet" om het in de woorden van mevrouw De Wever te zeggen). Dank u wel!!

En dat zakdoekmoment mocht er zijn! Er werden ook prijzen uitgereikt: aan David Broods (6 LWI) voor klassieke talen, aan Yves Van Hul (6 MTWI) voor moderne talen, aan Christophe Bolssens (6 LWI) voor wiskunde, aan Jelle Van Camp (6 LW) voor wetenschappen, aan Jeroen Spiessens (6 LWI) voor humane wetenschappen en aan Bert Meersman (6 EMT) voor economische wetenschappen. Kregen een speciale vermelding: Maarten Van Opstal (6 EWI) en Tom Van Thillo (6 EMT) voor de organisatie van het galabal.