Na de proclamatie, in opperbeste stemming en klaar voor de mooiste vakantie van hun leven.

Vooraf schetsten Yentl Vandenbroucke en Vincent van Bueren zes memorabele jaren op Sint-Jan

Welkom

Bienvenu

Welcome

Willkommen

Liefste ouders, sympathisanten, familie en vrienden,

Gewoonlijk worden er op de eindejaarsspeech in Sint-Jan ménsen in de bloemetjes gezet. Dit jaar is het echter anders. Want voorwerpen zien en horen toch meer dan de gemiddelde mens. Daarom leek het ons beter om die eens hun verhaal te laten doen…

Ik ben een bank. Sinds enkele jaren sta ik op Sint-Jan en 'ooh' betreur me: er worden niet enkel broeken op mij versleten, neenee... Het is nog niet genoeg dat harteloze leerlingen gaten boren in mij... hypocriet als ze zijn, 'faken' ze dan nog eens dat ze hun schanddaad goed willen maken door diezelfde gaten vol kauwgom te plakken... betreur me oh betreur me... niet veel later springt daar opeens een of andere dolgedraaide leraar op mij... Defauw is zijn naam geloof ik. Hij zag er altijd zo braaf, verstandig en intelligent uit. Tot zijn ware aard DESALNIETTEMIN bovenkwam... een wulpse hinde nam beslag van hem, een zweep werd zijn attribuut, enkel vuile praat nam hij nog in de mond en hup, zo werd mijn ataraxie voor de eerste maal doorbroken.

Om nog maar te zwijgen over die stortvloed die ik telkens weer over mij kreeg terwijl een bulderstem met "VIJGEN MOSSELS KWALLEN" de vezels uit mijn antieke schrijfplank brulde. Ja meneer Debruyn, ook u staat bij mij in het krijt...

Ik ben een stuk krijt. Zes jaar geleden werd ik trillend door sommigen van jullie vastgehouden om het woord "aardrijkskunde" (of was het nu aardErijkskunde?) op het bord te schrijven. Jarenlang heb ik kunnen aanschouwen hoe jullie in diezelfde (aardrijkskunde)klas wel vijf leerkrachten versleten hebben. De ene spoorde jullie vriendelijk aan een fiets te kopen, de andere had een zweepstok, nog een andere vond dat het woord "zeker" (op zn gerits gezegd) niet vaak genoeg gebruikt werd, de volgende hebben jullie amper gekend, en die laatste… euhm… jah… Jaja ik heb me geamuseerd daar in dat lokaal. Maar het werd eigenlijk nog beter in de klas Latijn bij meneer Verheyen die op de Iden van maart vol overgave zijn rouwkostuum aangetrokken had en daarbij dan nog met een uitgestreken gezicht beweerde dat hij Zeus ontmoet had op de Olympus. Of de absoluut onpartijdige meneer Winckelmans die zéker nooit een favorietje had: "Diegenen die NIET naar de remediëring moeten komen zijn... Lenie".

Segseg, we gaan nu ook niet met dubbel krijt schrijven he.

Nee natuurlijk niet, daar vegen we de spons over hoor...

Over de spons gesproken... Die kon er vandaag spijtig genoeg niet bij zijn wegens bepaalde privéredenen, maar ik geloof dat die iets met meneer Van Herck te maken hadden...

… die hopelijk nog steeds aan het genieten is van zijn wielrennerskostuumpje dat we hem cadeau hadden gedaan

waarop meneer Van Herck dan antwoordt: "euhm, pfff, ge gaat er ni geraken e pfff".

En nu we het toch over leraars wiskunde hebben: als meisje werd je het leven zuur gemaakt door meneer Hullaert. Er mochten van hem niet meer dan twee meisjes bij mekaar staan op de speelplaats en hij beweerde bij hoog en bij laag dat hij meisjes gewoonweg niet kon uitstaan maar eigenlijk koesterde hij stiekem toch wel enige genegenheid voor ons. Ook als kauwgomverslaafde moest je hem vrezen want als er één leraar was die een zesde zintuig had voor het betrappen op kauwgomgedrag, was hij het wel.

Maar beter één kauwgom in de hand dan tien koffies op de bank he meneer Winckelmans, maar voor meneer Verdijck is het tijdens de les toch beter één koffie in de leraarskamer, dan tien wiskundeoefeningen op het bord. De memorabele woorden "xen da ier beu, ik gon ne koffie drinken" zullen ons nog lang bijblijven.

Meneer Dalving daarentegen heeft geen excuses nodig om de les te onderbreken. Onze eeuwige charmeur doet niets liever dan vertellen over 'zijn vrouwke', de serviceclub, Zuid-Frankrijk of de Ferrari waarin hij eens heeft mogen rijden. Toen zijn gsm afging op de ontmoetingsdagen en hij opnam met "allow de Mon hier" leerden we al direct zijn voornaam kennen.

Ja dat wordt toch aanpassen volgend jaar zo zonder die vertrouwde leerkrachten rondom ons.

Wat moeten we volgend jaar bijvoorbeeld doen als we ons moeder nodig hebben? Mevrouw De Wever of mevrouw Jennes zullen daar niet zijn.

Of als we zin hebben om eens goed door te lachen met een flauw grapje? Meneer Verdijck is er op dat moment waarschijnlijk eentje aan het vertellen in het vierde jaar, mijlenver verwijderd van waar wij zitten.

Of als we hulp nodig hebben om iets gedaan te krijgen van de directeur? De rinkelende sleutels van meneer Venstermans zullen ons volgend jaar niet zomaar om de hoek springen.

Om nog maar te zwijgen over de goede raadgevingen van meneer Defauw.

Of de diepzinnige lessen van "den Tsjechow" over diarree en de mechanicalessen over de wilde eenparige rechtlijnige bitchbeweging.

Ja, ze hebben ons regelmatig het leven zuur gemaakt en we hebben ze vaak vervloekt, maar als we er nu op terugkijken, hebben ze ons eigenlijk toch wel veel bijgebracht.

De allesrelativerende 'Windowman', bijvoorbeeld met zijn woorden: "och, de wereld zal ni op uwe kop vallen als ge buist zenne" hebben velen van ons gerustgesteld op stressvolle momenten.

Of het samenwerkingsverband tussen meneer Keizers en meneer Verheyen die beiden "Mens sana in corpore sano" (een gezonde geest in een gezond lichaam) promootten -de ene weliswaar de nadruk leggend op het tweede deel van deze spreuk, de andere op het eerste deel- zal volgend jaar tijdens 'den blok' zeker van pas komen.

Zelfs meneer Verdijck heeft wel eens iets zinnigs gezegd, nl. dat hogeschool zeker niet minderwaardig is aan de universiteit, en dat is voor diegenen die hogeschool gaan doen toch wel een geruststelling.

Maar wat toch wel een heel belangrijke levenswijsheid is die slechts enkelen van ons aanhoord hebben maar die iedereen zou moeten kennen, is dat je je geluk zélf kan maken. Geluk hangt niet af van anderen, of van gebeurtenissen in je leven, geluk hangt af van je eigen ingesteldheid en hoe positief je staat tegenover tegenslagen in het leven. En dat is wat meneer Defauw ons heeft bijgebracht.

Voor al die dingen zouden wij de leerkrachten willen bedanken. Hun steun op de moeilijke momenten, de invloed die ze hebben gehad op onze vorming tot de persoon die we nu zijn, hun geloof in ons kunnen, ook als het eens wat minder ging, hun geduld met ons als we in onze apenjaren zaten… daarom: nen dikke merci aan alle leraars en leraressen.

Ook de directeur die het geheim van de onzichtbaarheid heeft ontsluierd, het secretariaat en de prefecten die we versleten hebben, verdienen onze dankbaarheid. Meneer prefect Theo Arnouts, die ons in ons eerste jaar al meteen het gevoel gaf dat we er thuishoorden, maar die ons spijtig genoeg ontnomen is voor we hem goed en wel konden leren kennen. En dan "den Boels", die ons altijd de kans gaf om het met een gesprek op te lossen in plaats van met straf. En ten slotte onze huidige prefect, onze rots in de branding, streng maar plezant en altijd bereid om ons aan te moedigen. 'Pifke, ge doet da echt goe jong'.

Maar om een gelukkige schooltijd te hebben, heb je natuurlijk ook steun nodig van buiten de school en daar waren onze ouders dan weer goed voor. Altijd konden we op hen rekenen, door hen hebben we onze jeugd hier op deze school doorgebracht, zij waren het die ons opvingen na een ruzie met een leerkracht of met een medeleerling, zij betaalden onze schoolrekeningen… daarom mama, papa, moeke, vake, mammie, pappie, vaderke, moederke, mutti, putti, dankuwel om er altijd te zijn voor ons. Zonder jullie zou het ook niet gegaan zijn.

En dan last but certainly not least: vrienden, vriendinnen, sommigen van jullie gaan mekaar misschien nooit meer zien en met velen zal het contact na een tijd verwateren, maar de herinnering aan die jaren samen zal er altijd blijven. En ook al hebben sommige mensen niet echt vaak met mekaar gepraat, waren ze niet echt beste vrienden, of hadden ze misschien zelfs vaak ruzie, iedereen heeft ergens wel invloed gehad op iedereen, en iedereen heeft zijn vaste, kostbare plaats gehad in de groep. We gaan mekaar misschien uit het oog verliezen, en uit het oog is na een tijd ook uit het hart, maar niet uit de herinnering… Veel succes toegewenst aan iedereen en hopelijk komen we mekaar nog vaak tegen.

Tot weerziens

A bientôt

See you soon

Auf wiedersehen

Auteur: Yentl Vandenbroucke