Sint-Jan Berchmanscollege, Antwerpen, een school voor gemotiveerde leerlingen. Een vriendelijk college, met toffe leerlingen, stevig onderwijs, toffe leerkrachten, ruime lokalen, in een rustig straatje. Wat wil je nog meer...

ASO

Sint-Jan Berchmanscollege
 

Promotie 2006. Eindejaarsspeech

Net voor ze hun eindresultaat te horen kregen, niet meer in uniforme kledij, nog vrij ontspannen samen op de foto. Klik hier voor het origineel.

Na de proclamatie spraken Michaël Peeters (6MTWI), Mandy Trappeniers (6LWI) en Rodric Van Paesschen (6GL) het talrijk opgekomen publiek als volgt toe:

Welkom beste ouders, leerkrachten, bomma's en bompa's, broers en zussen, nonkels en tantes, neefjes en nichtjes ...
En natuurlijk, niet te vergeten, beste medeleerlingen!!!
Eindelijk is het gedaan!
We hebben het overleefd, jawel, we hebben het gehaald! Na 12 jaar van educatieve onderdrukking zijn we er eindelijk in geslaagd om het bedwingende juk van ons af te werpen, de strijd is gestreden ...
De tijd is eindelijk daar om plaats te maken voor andere slachtoffers.
Het moet echt gezegd: we zijn opgelucht dat we er vanaf zijn: die dagelijkse sleur van overhoringen, opmerkingen allerhande, strafstudies, maar vooral dat dag in dag uit trapke op- en afgaan ... nog steeds wachtend op de lift die hier al 5 jaar had moeten staan.
Maar dit laatste jaar werd ons wachten aangenaam gecompenseerd en meer dan genoeg vergoed met ontelbare uitstapjes, een onnavolgbaar fijne eindejaarsreis en natuurlijk een werkelijk onvergetelijk laatstejaarsbal! Dank u hiervoor!

Laten we eerlijk zijn, dit alles is misschien lichtjes overdreven. Zo kan ieder van ons strakjes, met zijn of haar o zo waardevolle diploma stevig in de handen gedrukt, toch terugblikken op een periode die niet zo snel uit ons geheugen zal verdwijnen.
Vele grappige maar ook traumatische, grensverleggende gebeurtenissen en opmerkelijke figuren zullen ons voor eeuwig bijblijven ...
Zo hoeven we maar te denken aan de Winckelmans, de Winkie of hoe anderen hem ook mogen noemen, die velen van ons gedurende onze middelbare loopbaan eerst Latijn en dit jaar voor het eerst esthetica gaf. Hoeveel keer hebben wij wel niet met een bang hartje afgewacht, de ogen strak op onze bank gericht, terwijl deze kwelduivel de klas inspecteerde, op zoek naar een potentieel slachtoffer. Toegegeven, de 'eervolle' job van "vertaler van dienst (groink)" was bij weinigen gegeerd, en wie er geen afkeur van had, zag dit karwei natúúrlijk telkens weer aan z'n neus voorbijgaan, tot grote nijd van de gedeputeerde te velde.
Deze pechvogel wist immers dat, indien hij de vertaling niet zou weten, hij onthaald zou worden op: een "ppsht", een "hej!" of een "allez".
Gelukkig hebben we ook nog iets van hem geleerd, met name dit laatste jaar dan.
Vanaf nu weten we immers dat het hoge witte gebouw op de Meir het zicht op de Wapper naar de kloten helpt ... om maar te spreken van subtiele esthetica, zie je?
Nee, geef ons dan maar de Sels, die ons door middel van zijn versleten videocassettes aantoonde hoe we een stilleven konden schilderen van een hamburger en een pak frieten.
Maar dit is niet het enige wat we bijgeleerd hebben.
Als we vragen hadden i.v.m. verkeersregels konden we ten rade gaan bij de Rosseau.
Uit eigen ervaring wist hij ons te vertellen dat het niet aangewezen is om voor een rood licht in slaap te vallen ...
Ook voor tips over het onderhouden van moestuintjes, het bouwen van zwembaden en het opvoeden van honden konden we bij hem terecht.
Enkel met de technologische vooruitgang was hij niet echt vertrouwd: zo aanzag hij een flits van een digitale camera als een bliksemschicht. 1 ding zag hij daarbij echter wel over het hoofd: de zon scheen die dag voluit en er was geen wolkje aan de lucht ...
In tegenstelling tot deze ietwat vergeetachtige doe-het-zelver was de Venstermans wel up-to-date.
Deze relaxte goedzak is een echte expert op vlak van reality-tv, met een bijzondere interesse voor de deelnemende personen.
Voor verdere informatie hieromtrent verwijzen we u graag door naar de persoon in kwestie zelf, die u met plezier het verhaal van Bianca, alias Alana, uit de doeken zal doen.
Mede door zijn droge humor slaagde hij er telkens in om de problemen te relativeren. Toch kwam hij in de aanloop naar onze chrysostomosviering zeer serieus over. Toen onze chrysostomos moeizaam, namelijk 2 weken op voorhand, op gang kwam, dreigde hij er zelfs eventjes mee om het hele gebeuren af te gelasten.
Maar laten we een aantal leerkrachten uit hun droom helpen en eventjes 1 ding duidelijk stellen: leerlingen flirten nu eenmaal graag met deadlines, en alles kwam uiteindelijk toch iet of wat op zijn pootjes terecht.
Op 1 leraar is deze laatste zegswijze zeker van toepassing. We hebben het dan natuurlijk over onze verdoken Rammstein-fan, Eric van Uffel. Zijn motto: 'Wetten zijn er om te omzeilen.'
Toch was het gebed voor hem een heilig gegeven: bij de aanvang van elke les trachtte hij, weliswaar als enige, met gevouwen handen 'Notre père qui est au cieux' te bereiken.
God was in de ogen van Pol- ik hoop dat ik niet als aan godsdienstleraar klink- van Der Perre, of kortweg de boerende Perre, iets minder heilig. Godsdienst is, naar zijn mening, immers iets wat de mensen kapot maakt! Via bruggetjes, verschrompelde handen, embryo's met open ogen en nu ook homoseksuele cowboys trachtte ons 'patatje' ons in dialoog te doen treden met onszelf.
Deze verstrooide filosoof en levensgenieter steekt ook niet onder stoelen of banken dat hij alle tv-programma's op zijn zelfverzonnen woordspeling 'Anaal 2' 'bullshit' vindt, behalve dan de films met blote wijven in. Deze zijn van groot geschiedenismakend belang!
Maar nu we het toch over blote vrouwen hadden, wat zou Defauw allemaal met zijn 'zweepke' uitgespookt hebben? Telkens weer fleurde deze goedgeluimde krullenbol zijn lessen op met verhalen over scatofagen, dartele bosnimfen, gore veesten, saters met hun genitale wapens in de gereedheid en meer van dat fraais ...
'Met een vuist in de broek zitten' was 1 van zijn zovele kleurrijke gedachtekronkels ... of hoe deze rakker een rukker werd ...
Defauw is ook een zeer vrijgevig man. Zo verblijdde hij ons telkens met allerlei cadeautjes, gaande van vogelpluimen tot kastanjes. Hij gedroeg zich als aan ware Sinterklaas, met slechts 1 mankementje: Meneer, een echte Sinterklaas werpt het lekkers in de schoenen en mikt niét doelbewust naar de hoofden van de kinderen ...
Ook Leo Hullaert mogen en zullen we niet vergeten!
Hij is een brombeer met een hart van goud die na vele jaren van trouwe dienst aan het college de schoolpoort achter hem dichttrekt! Dit impliceert dat ook hij dit jaar z'n laatste honderd dagen aan het college kon vieren. We willen hem dan nu ook meteen speciaal bedanken, omdat hij dit jaar vol enthousiasme meevierde tijdens onze chrysostomos, in tegenstelling tot de vorige jaren, waar hij meermaals als stoorzender fungeerde.
Meneer Hullaert, u zal zeker gemist worden! Wie zal er volgend jaar immers de gangen, de toiletten, de naleving van het kauwgomreglement en de 'hemd-in-de-broek'-regel met ijzeren vuist controleren?
Zijn er in het lerarenkorps enkele kandidaten?
Misschien De Wilde? Zij staat symbool voor onberispelijkheid, hoewel deze dan weer moet wijken voor haar speelse Bobbejaanlandkant.
Ook Jennes wil misschien haar kansje wagen? Maar met haar groene persoonlijkheid, eigenaardige liefde voor goudvissen en al te fleurige kleding, maakt zij toch ook een te speelse indruk.
Of Debruyn, de 'diamant', die nooit afwijkt van zijn standpunten en die, ten allen koste, met rood hoofd zal blijven verdedigen. Wij denken toch maar van niet!
Bompa Dalving maakt eveneens weinig tot geen kans, omdat zijn meeslepende verhaaltjes, onder meer, en al te veel, over zijn vrouw, en zijn filantropische ingesteldheid de leerlingen te veel van de essentie van het leren afleiden.
De Strauven maakt ook al geen kans. Nochtans zou hij als een grote smurf, excuseer, kleine smurf ongezien naar het plaats delict kunnen toesmurfen, maar jammer genoeg geeft hij niet genoeg gestalte aan een gezaghebbende taak als deze.
Dit laatste geldt ook voor mevrouw Mertens, want hoewel we haar steeds duidelijk konden verstaan, was ze ondanks haar metershoge hakken amper zichtbaar boven haar bureau.

Onze laatste jaren werden niet enkel gekenmerkt door deze vele fanatieke leraars. Voor dit laatste jaar goed en wel begonnen was, zadelden ze ons op met nen Braziliaan, genaamd Pedro. Toch vond deze jonge gast vrij direct zijn draai in het hele collegegebeuren.
Hij werd met open armen ontvangen door heel het zesde jaar en weldra voelde hij zich prima op z'n gemak.
Daarom vinden we het ook enorm spijtig dat we nu, op het einde van het jaar, op het einde van onze schoolcarrière, afscheid moeten nemen van deze fijne kerel. Pedro, we will miss you!

Om dit emotionele pad te vervolledigen kunnen jullie nu kijken naar en filmpje van onze grote regisseur, en onthoud deze naam, Adil El Arbi.

[sfeerbeelden uit 6 of 12 jaar collegeleven]

als een sheriff
ongewapend
paard gestolen
richting kwijt
of astronaut
de sterrenhemel
lacht hem toe
in korte broek

de leerstof is veel
de leraar plots verdwenen
hij weet niet goed wat nu te doen

te vaal te weinig
te veel te vroeg
en nooit genoeg
te veel gevraagd
en het mooiste
moet nog altijd komen
beloof me dat het
mooiste echt nog komt


Gedurende deze 12, of, Michaël, voor sommige 13, jaren zijn er ook tussen de leerlingen onderling heel wat dingen gebeurd. Natuurlijk zijn er vriendschappen ontsproten, sommigen zijn doorheen de jaren gegroeid, anderen weer uitgebloeid. Ook zijn er relaties begonnen en enkele terug afgesprongen.
Maar laten we bovenal hopen dat deze jaren een bodem zijn geweest om op terug te kunnen vallen wanneer het net dat ietsje minder gaat. Laten we daarom hopen dat dit afscheid niet definitief is en dat we elkaar na dit collegeleden nog mogen terugzien. Laten we hierna nog afspreken, ook met diegenen aan wie we op het eerste zicht niet denken. En laten we op die reünies herinneringen ophalen zoals wij jullie nu geprobeerd hebben voor te doen. Laten we 'dag' zeggen, maar laat het, alsjeblief, geen 'vaarwel zijn'.
Laten we ook iedereen bedanken: de studenten zelf, voor hun inzet; de leraars, ook voor hun inzet en iedereen die hier aanwezig is, voor hun steun; en al wie we vergeten zijn, voor wat dan ook ...

Nog 1 ding, toen we het laatste uur van de dag biologie of aardrijkskunde hadden van de Vlymick eindigde hij z'n les steeds met hetzelfde zinnetje. Dat slagzinnetje blijkt nu wel erg toepasselijk. Jullie weten het waarschijnlijk allemaal, maar: "U mag het gesticht verlaten! ..."
Sint-Jan Berchmanscollege, Jodenstraat 15, 2000 Antwerpen. - aso@sintjanberchmanscollege.be
URL: http//www.sintjanberchmanscollege.be/promo2006.htm - L.A.: 4-7-2006 - Disclaimer
© leopold winckelmans - borsbeek