Net voor ze hun eindresultaat te horen kregen, niet meer in uniforme kledij, nog vrij ontspannen samen op de foto. Klik hier voor het origineel.

Na de proclamatie spraken Aurelie Van Havenbergh en Vincent Van Reusel als volgt:

Goede avond iedereen. Blij dat jullie dit belangrijke moment in ons leven met ons willen delen. Het afgelopen jaar was een jaar van gebeurtenissen waarvan je er sommige maar één keer in je leven meemaakt. Zo vierden we onder andere Chrysostomos en, al zeggen we het zelf, we deden het in stijl!

We hebben allemaal diep in onze eigen ziel moeten wroeten en wriemelen om te weten te komen hoe we onze toekomst na het college zagen. Ook al brachten we de voorbije 6 jaar samen door, onze wegen naar de toekomst zijn zeer uiteenlopend. Zo hebben we een aantal ingenieurs in wording in ons midden en anderen treden in de voetsporen van onze voorbeelden en kiezen voor een opleiding tot leerkracht.

Maar vooraleer we een sprong wagen in het onbekende, eerst nog even terugblikken op wat voor ons wel bekend is: het collegeleven.

Op de eerste schooldag van het eerste middelbaar zagen de meesten onder ons enkel onbekende gezichten. Anderen zagen er zeer vertouwde terug van op de lagere school. Wat jullie misschien niet weten, is dat onze meisjes Stéphanie en Evi de allereerste meisjes op deze lagere school waren.

Ook het eerste jaar van de middelbare school is een heel belangrijk jaar in ons leven geweest, alles veranderde. We zaten niet langer op een kleine dorpsschool, maar kwamen aan in een gebouw dat toen zo immens leek.

Na enkele maanden leerden we de zo op elkaar lijkende gangen van elkaar te onderscheiden en zodoende werd dat excuus voor het te laat komen in de les niet leer aanvaard.

Onze vrees voor het gebouw was dus weg, in tegenstelling tot die voor sommige leerkrachten. Zo hoefde Mr. Hullaert enkel op de speelplaats te verschijnen iedereen deed spontaan zijn kauwgom in de vuilbak en zijn hemd in de broek. Het was zeker en vast de ruwste bolster, maar gegarandeerd met de allerzachtste pit! Zijn hart lag op zijn tong en kon daardoor rekenen op veel respect van de leerlingen.

Leerkrachten wisten hoe ze ons moesten aanpakken, maar in de loop der jaren leerden ook wij de kneepjes van het vak. Zo ontdekten we al gauw bij Mr. Dalving dat met een simpele vraag over zijn privé-leven, hij vertrokken was voor mínstens een half uur. Elke leerling wist dat, wat er ook gebeurde, hij achter je stond.

Een andere leerkracht die er steeds voor ons was, is Mr. De Bruyn. Hij luisterde naar je problemen en zorgde er meteen voor dat de rest van het lerarenkorps ook op de hoogte was. Maar deze grote teddybeer was steeds zachtaardig en zijn kookpunt was moeilijk te bereiken. Maar wanneer dat toch het geval was, was hij niet gewoon boos, da kreeg hij een heuse (komische) woedeaanval.

Inclusief speekselaanval

Ook Mr. Strauven bleek meteen een markante persoonlijkheid te zijn, en dat niet alleen omwille van zijn mooie paddington-outfit die hem beschermde tegen de regen tijdens zijn dagelijkse fietsrit naar school en terug.

Hij beet zich vast in alles wat hij deed en liet niet los voor hij zijn doel had bereikt. Een grootss persoon.

Nog iemand die steeds in de weer was voor ons, is ons bezig bieke Mevr. De Wilde. Ze zette de leerlingenraad terug op poten en introduceerde het jaarboek. Ze was een beetje een vakidiote en haar doel was haar leerlingen te overtuigen van de wonderen van de fysica. Haar masochisme ging veel verder dan volksdans alleen, ze was een wetenschapper, en dwong ons namelijk na te denken! (oeoe)

Stel je eens even voor… een leerkracht die vele verder gaat dan de beuzelarijen van de Klassieke Oudheid. Mr. De Fauw, die onze lompigheid bestookte met zijn ongebreidelde brutaliteit in een onverbloemde realiteit van de Romeinse historie.

Ooit zullen we tegen onze kinderen zeggen: 'Stel je eens even voor…'

Nu back to basics, en wie was er meer basic dan Mr. Winckelmans? Hij zorgde ervoor dat de Latijnse verbuigingen zo in ons geheugen gegrift staan dat we ze niet meer kunnen vergeten, zelfs al zouden we het proberen. Hij verlangde van ons dat we in onze vrije tijd, ter ontspanning, Latijnse boeken gingen lezen…

Nee, écht!

Enfin,

Al die leerkrachten brachten ons veel boekenwijsheid bij. Maar wie was het nu die ons kennis liet maken met de 'savoir de vivre'? Mr. Van der Perre natuurlijk, met zijn gave om te zeggen dat wat gezegd wordt het gesproken gezegde is dat uitgesproken wordt in een gespreksruimte van gezegd-zijn.

Nu over naar een heel speciaal patatje. Hij neemt samen met ons afscheid van het college. Hij heeft hier vele jaren meer zijn broek versleten en kent zijn leerlingen beter dan je wel zou denken. Mr. Venstermans is zo'n beetje de papa van de derde graad, hij staat altijd paraat met goede raad en wordt haast nooit kwaad, een echt maat! Maar alle gekheid op een stokje, hij staat met beide voeten op de grond en zorgde ervoor dat ook wij niet met het hoofd in de wolken bleven zitten.

Vooral dit jaar was hij een steun en toeverlaat. Hij vertelde ons alles over wat ons te wachten staat en hoe we dat zullen moeten aanpakken.

Ik zou hem dan ook op het podium willen roepen….

wees maar gerust, deze keer houden we het deftig!

Maar natuurlijk was dit slechts een greep uit de vele markante persoonlijkheden die een stempel hebben gedrukt op onze persoonlijkheid.

Maar zij waren natuurlijk niet de enige, de mama en de papa waren en zijn uiteraard onze grootste supporters. De een al wat maniakaler dan de ander. Ze steunden ons door dik en dun en we hopen dat ze dat ook zullen blijven doen. En daarom: 'Dankjewel mama en papa!'

Maar een eigen persoonlijkheid hebben we allemaal. Het is deze school, dit gebouw, deze plaats die ons samen heeft gehouden. We zijn samen met deze school gegroeid en veranderd. Vrienden zijn vijanden geworden en vijanden zijn vrienden geworden. Maar, natuurlijk, vriendschap is een kwetsbaar iets. Relaties verbrokkelen, contacten vervagen, maar ooit zal deze school, dit gebouw, deze plaats ons terug samenbrengen. Tot ziens iedereen!

Dan zou ik toch nog even tegen mijn medeleerlingen willen zeggen: draag uw T-shirt met trots en fierheid, met het logo van de school op de linkerborst, dicht bij het hart. De plaats waar Sint-Jan was, is en altijd zal zijn!!

1 enkele zin is ons bijgebleven: 'Hei doctores stolidi, perlatis castrati!'