Woensdag 6/8 - Aankomst omstreeks 20.00u

Na een dagje alles 'fertig machen' in het heem wachten wij (Walter, Herlinda en Sophie) de groep op aan de deur van 'Canteclaer' in Holzgau. Om 20.00u is het zover.

Na een vermoeiende reis op een snikhete 6de augustus komt er een propvolle bus aan. 29 St.Janners, de fam. Strauven, Stef Van Haperen + dochter Erika en de kookouders Guido en Irene uit Zoersel, alles samen goed voor zo'n 36 stappers!

Na de indeling van de kamers worden de eerste richtlijnen gegeven en gaat de hele bende aan tafel. Mede door het bezoek van Jekamensen wordt het nog vrij laat alvorens iedereen onder de wol gaat. Nou ja, …de wol !?

Donderdag 7/8 - Inlooptocht naar Steeg

Tegen alle gewoonten in wordt er reeds vanaf de eerste dag vroeg opgestaan. Als gevolg van het 'té goede weer' hebben we ons programma dit jaar moeten aanpassen. Wegens de hitte vertrekken we al in de vroege morgen. De inlooptocht gaat dit jaar over Ebene naar Steeg, met als eindpunt ... de 'Käserei' met z'n lekkere ijsjes! Daarna gaat de terugweg naar Holzgau door het bos, via de Lech.

Bij thuiskomst wacht ons een lekkere pan spek met eieren! Krachtvoer, voor het serieuzere werk van de volgende dagen! In de namiddag is er vrij en wordt de hele bende op Holzgau losgelaten. Gigantische massa's chips en drank worden bij de plaatselijke middenstand ingeslagen. Wieland gaat de sleutel van het hoogzaal vragen bij de pastoor en trekt zich terug op het orgel van het kerkje van Holzgau. Die geniet daarvan!

Na het avondeten trekt de hele groep naar het sportplein aan de rand van Holzgau. Algauw echter verspreidt zich het nieuws dat er daar 'etwas los ist'! De eerste avond reeds komt het er tot een conflictsituatie met de plaatselijke jeugd. Stef gaat erop af, want die heeft letterlijk 'lont' geroken! Da ist etwas explodiert!? Boven op de kamers wordt er naar méér gespeurd en het duurt niet lang of de schuldigen gaan door de mand. Er worden zowat 100 bommetjes + aanstekers in beslag genomen. Gezien de reeds weken heersende hitte en droogte, goed voor een bosbrand van Holzgau tot in Tokio! Na een flinke uitbrander van het management en een paar lange gezichten van de schuldigen aan het adres van de 'grote' verrader keert de rust in de groep weer … tot de volgende anekdote!?

Vrijdag 8/8 - Madau.

Ontbijt om 7.30u !? Nog erger dan naar school! De vooraf geplande stevige tocht wordt wegens de hitte voorlopig afgeblazen. Herlinda en de kookouders Guido en Irene blijven in het heem en maken een kortere wandeling naar de Rossgumpenalm. Na een frisse pint melk keren zij terug langs het hoge pad over het onderste stukje Jöchl. Het is stikheet en ze zijn blij dat ze terug binnen zijn!

De groep houdt het vandaag op Madau. Normaal een vrij lange, nogal ééntonige en weinig spectaculaire wandeling. Om het echter voor onze groep wat spannender te maken, verkiezen we de 'Höhenweg' te nemen, een vrij smal paadje dat door het bos langs de steile afgrond omhoog leidt. Het bos brengt misschien ook een beetje verkoeling, alhoewel, de vreselijke hitte hangt overal! Bij 'Gasthaus Hermine' in Madau (1302m) wordt er dan ook duchtig gedronken en zelfs door enkele mannen geschnitzeld! Tegen het heetste van de dag zijn ze terug in het dal. Een deel van de groep kan Walter overhalen voor een verfrissende duik in het zwembad van Elbigenalp. De anderen, samen met Paul Strauven, kiezen voor de waterpret in het ijskoude water van de bergbeek! 's Avonds aan tafel wordt er vrij druk van gedachten gewisseld over de afgelopen dag. Na het eten blijft er toch nog genoeg energie over om te gaan voetballen, lees 'ver-broederen/verzusteren' op het sportplein! Om 21.30u zijn al de jongsten binnen. De oudsten krijgen permissie tot middernacht.

Zaterdag 9/8 - Kegelen/Mountainbiken

Vandaag moeten we om 10.00u en om 14.00u in hotel 'Alpenblick'zijn om te kegelen. Gezien de grootte van de groep wordt deze in 2 stukken verdeeld: een voormiddagploeg en een namiddagploeg. Eén ploeg gaat kegelen, de andere gaat mountainbiken. Stef en Paul nemen de 'sterkeren' op sleeptouw voor een tijdrit en een korte maar steile klim, terwijl Walter en Annie door het dal fietsen, richting Häselgehr. Alles bij elkaar een dorstige bedoening! De kegelaars vertrekken om 9u onder toezicht van Herlinda met de bus naar Bach. Daar wordt er heftig gekegeld én gegiecheld ! En… 't is er vooràl fris, dat wil ook al wat zeggen!

Tegen de middag vertrekken de kegelaars én de fietsers terug richting heem, want na de lunch worden de ploegen gewisseld: nu mogen de oudsten gaan kegelen samen met Annie. De rest gaat fietsen. Walter en Paul nemen de jongsten onder hun vleugels. Zij blijven in het dal, maar de Stef heeft het vlaggen! Omdat hij de jongste van de begeleiders is, met het meest imposante figuur en een goeie dosis spieren, mag/moet hij met de oudsten de iets spectaculairdere tocht maken. Hij moet een ietsie pitsie omhoog gaan fietsen!.Dit laatste is gezien de hitte een niet zo benijdenswaardige opdracht! Daarvoor moet men echter jong en vitaal zijn!? Nu moeten we er wel bij vertellen dat zijn pijpke bij terugkomst toch wel uit was, hoor!

Herlinda kiest voor de zekerste oplossing en blijft thuis. Irene en Guido zorgen intussen in een bloedhete keuken boven de geurig dampende potten met veel toewijding voor een stevig avondmaal. Niettegenstaande de hitte wordt er telkens toch serieus gesmikkeld! Na het eten, de taken én voor de verandering dit jaar 'het deeg kneden' voor de volgende dag (zondag geen winkels open) mogen zij weer naar het pleintje.

Irene, Guido, Walter en Herlinda gaan naar de mis. Daarna is er nog een repetitie op het hoogzaal voor de mis van Theo Arnouts op 14/8, maar Walter keert terug naar Paul en Annie die zijn achtergebleven in het heem. Wat hij echter op dat moment nog niet weet is…dat het tijd is voor een tweede spectaculaire happening! Bij terugkomst van de koorzangers in het heem zo rond 21.15u blijkt dat Walter en Annie zopas samen met Thomas Peeters naar Reutte vertrokken zijn. Thomas is naar verluidt bij het voetballen door zijn knie gegaan en had erg veel pijn! De plaatselijke dokter van Holzgau kon niks doen en had hen doorverwezen naar de kliniek in Reutte, zowat 45km verderop.

We bleven tot na middernacht op hen wachten, maar zij bleven maar weg. Rond halféén hebben we hen gebeld en toen bleek dat zij Thomas mee terug hadden gekregen en dat het niks ernstigs was. Gezien de weekenddienst moest hij maandag toch nog eens terugkomen voor verdere onderzoeken door de orthopedist. De ouders van Thomas werden verwittigd en die besloten onmiddellijk in de wagen te stappen richting Holzgau. Dat durfden we toen op dat moment aan Thomas niet vertellen! Hij had zo naar zijn vakantie uitgekeken!

Zondag 10/08 - Sulzalm/Simmshütte

De groep vertrekt wegens de verwachte temperaturen weer héél vroeg. Het kwik swingt er in de namiddag losjes naar 38°, maar dat worden we al stilletjesaan gewoon. Vandaag echter komen de ouders Peeters toe en moeten Walter en Herlinda thuisblijven. We hebben Thomas naast het huis in de schaduw geïnstalleerd met zijn been op een stoel. Rond 11.00u zijn de ouders Peeters er! Zij hebben de ganse nacht gereden en besluiten om er na een frisdrankje samen mét een zwaar teleurgestelde Thomas terug vandoor te gaan richting België. Dat is er dus ééntje minder. De ontgoocheling is groot! We vinden het heel jammer, in de eerste plaats voor Thomas, maar ook voor ons en voor de groep.

De klimmers hebben een leuke dag gehad. De meesten keren aan het geitenkot van de Sulzalm terug gezien de hitte. De moedigste klimmers gaan nog hoger tot aan de Simmshütte (2002m).

Nadien wordt er weer gezwommen in Elbigenalp. De klimmers zijn er zelfs nog vóór ons! Dus een tempo dat niet bij te houden valt! We krijgen hen moeilijk uit het water weg, maar tegen zessen moeten we terug op de laatste Oberlechtalbus. Thuis wachten trouwens Irene en Guido met het eten. 's Avonds, als iedereen naar bed is en als de rust overal is neergedaald, versieren we de refter. Morgen is Maxim immers jarig en dat moet gevierd worden. Hij wordt 14 en mag dan overmorgen mee naar de rafting! De kaarten die zijn familie heeft meegegeven worden rond zijn bord gelegd. Als alles er feestelijk uitziet, gaan we slapen …

Maandag 11/08 - Rossgumpenalm/Bernardseck - Maxim Van Oppens verjaart ! 14 jaar !

Wat we 't eerst zien bij het opstaan is wéérom die gloeiende gele bol tegen die diepblauwe hemel en overal rondom ons die prachtige imposante bergen in alle tinten van groen en geel! Wat is het hier toch mooi! We staan alweer vroeg op, want vandaag gaan we naar Rossgumpenalm pootje baden of, voor de onverwoestbare klimmers, naar Bernardseck. We mogen kiezen.

Maxim vindt zijn kaartjes naast zijn bord en krijgt het pakje dat zijn mama voor hem heeft meegegeven.

We weten reeds op voorhand wie er vandaag de stevige tocht zal kiezen! 't Zijn steeds dezelfden: Gijs, Wieland, Niels, Mateusz, Lars, Gilles, Bart, Wesley, Adil (met Walter als begeleider) maken zich klaar voor de zware klim naar Bernardseck (1812m).

De rest kiest voor de koelte van de waterval. Gepakt en gezakt, met parasols, paraplu's, badlakens en picknick trekt de twee derden van de groep erop uit, richting afkoeling! De pret kan daar niet op! De waterval stort zich daar naar beneden in een kloof waar je haar andere jaren hooguit tot op 50m. kunt benaderen. Dan word je er reeds tegengehouden door de kracht van het neerkomende natuurgeweld, de koude wind en het waterstof!

Nu echter blijft er van de waterval niet veel meer over. Er komt nog een smalle strook water naar beneden en van geweld is er geen sprake meer. Het piepkleine watertje aan de voet, dat nog slechts tot aan de heupen reikt, nodigt uit tot zwemmen. Het gaat, maar het is wel fris. Normaal haal je 't niet in je hoofd om tot hier te komen, laat staan om te zwemmen! Het water is normaal ook veel te koud én te woest! Lange tijd kunnen zij er nu nog niet inblijven, maar het is toch een welgekome verfrissing! We eten er onze boterhammetjes op in de schaduw van onze parasols en onze jongeren zitten gezellig te keuvelen op de rotsblokken in het bergbeekje. 't Strand van St.Anneke, maar dan in 't klein én véél mooier!

De 10 mannen die naar Bernardseck gingen, hebben op de middag daar hun boterhammetjes gegeten. 4 van de 10 zijn teruggekeerd over de Jöchlspitze (2220m). Natuurlijk onze vier fanatiekelingen: Gijs, Wieland, Niels en Mateusz. Die geraken maar niet uitgelopen! Toch zijn die mannen niet plat te krijgen, want 's avonds gaan ze nog sporten én op de lappen (zonder alcohol evenwel!). Vóór middernacht zijn zij steeds terug! Toffe mannen!

Als we van de Rossgumpenalm terug op weg zijn naar Holzgau, komen Matthias (met liefje Silke), Michael (recordhouder met acht deelnames aan de Tirolreizen!) en Eline Camerlinck ons tegemoet. Zij waren in Duitsland en hadden ons ge-SMS't om te vragen of zij ons eens mochten bezoeken. We stemden natuurlijk in voor deze anciens! Zij eten die avond samen met ons in het heem en bezoeken nadien nog eens hun oude stamkroegen in Holzgau. Om 21.00u alle hens aan dek: het verjaardagsfeestje voor Maxim wordt dan besloten met een lekkere wafelenbak! Met 2 wafelijzers bakken Paul en Guido tientallen Brusselse wafels, die door Irene, Annie en Herlinda worden bestrooid met bloemsuiker en versierd met een streep slagroom. Hmmmm! Matthias en co verlaten ons omstreeks 23.00u. Zij rijden terug, richting Stuttgart.Wij zoeken, vermoeid van de drukte en de hitte, ons bedje op.

Dinsdag 12/08 - Rafting / canyoning.

Pech voor wie nog geen 14 is: zij mogen nog niet gaan 'raften'! Zij moeten zich 'tevreden stellen' met de 'canyoning' in de 'Stuibenfälle' in Reutte. Pas later zal blijken dat deze spectaculaire activiteit zéker zo plezant is! Maxim Van Oppens voelt zich natuurlijk 'groot' als nieuwbakken 14-jarige: op de valreep mag hij mee naar Imst.

De 'rafters', o.l.v. Walter, worden om 10 uur opgehaald om naar Imst/Haiming te rijden. Zij gaan over de Hanntenjochpass. Raften is natuurlijk voor hen die van water houden een echte belevenis. Vergezeld van twee professionele monitoren vertrekken zij, uitgedost in rubberpakken, naar de startplaats. Eerst maken ze kennis met het koude water van de Inn (slechts 6°!) vooraleer ze met de rubberboten de woelige Inn op gaan. Op de plaatsen die de monitoren aanduiden, moeten zij dan uit de boot springen, zich door de stroming laten meedrijven en de boot terug proberen beet te pakken! Al goed dat de ouders niet kunnen zien wat voor toeren ze allemaal uithalen in, op en naast de boot. Het is een opwindende belevenis en alle deelnemers zijn na afloop dolenthousiast!

Tegen 12u moeten de 'canyonners' klaar staan. Paul, Guido, Irene en Herlinda vergezellen hen naar Reutte. Ook zij worden in een rubber pak gewrongen. Na een serieuze klim starten ze hun avontuur in het begin van de Plansee en moeten eerst het ijskoude water in om het rubberpak te laten vollopen. Daarna gaat de tocht met touwen langs de rotswand, door de waterval naar beneden. Vervolgens moeten zij allerhande sprongen van de rotsen in het water doen. Het landschap is hier woest! Het is een 'schlucht' en het is er adembenemend mooi! Daar hebben zij echter geen oog voor, denk ik. Bovenop de rand van de steile rots horen we hen elkaar moed inzingen (Always look at the bright side of life) alvorens ze één voor één aan het touw afdalen! Spectaculair! Ook zij zijn in de wolken!

De rafters worden rond 15u weer opgehaald. Na een uurtje rijden pikt dezelfde bus ook de mannen van de canyoning op. Dat de meesten erg vermoeid zijn na hun avontuur wordt duidelijk in de bus: het is merkelijk stiller dan vanmorgen en sommigen worden door de slaap overmand. Om 18u is iedereen weer thuis. Aan tafel natuurlijk niets anders dan heroïsche verhalen!

Na het avondeten is het generale repetitie voor de mis van Theo en uitzonderlijk mag iedereen vanavond wat langer 'uitgaan'! De jongsten moeten om 23u thuis zijn, de oudsten om 1u. Veel kwaad kunnen zij toch niet uitrichten in een vredig dorpje als Holzgau. Wij begeleiders houden trouwens de wacht in het dorp en wandelen van café tot café! Iedereen stelt zich tevreden met een limo, een cola of een ijsje. En ze zijn allemaal héél braaf, want niemand komt te laat binnen!

13/08 - Tweedaagse naar de Stuttgarterhütte

De onvermoeibare 'klimmers' (moeten we de namen nog noemen?) vertrekken twee uur vroeger dan de rest. Zij willen vanuit Lech de klim naar de Rufikopf te voet afleggen. De anderen vertrekken pas tegen de middag. We nemen de bus tot Steeg en stappen dan over op de bus naar Lech. Daar nemen we de kabelbaan naar boven, want voor vandaag zijn weer superhoge temperaturen voorspeld. Het is een bak waar wel 50 man in kan. Het is een steile klim tot op 2350m en het panorama boven is adembenemend. Je kan er alle toppen en gletsjers uit de omgeving zien. Op borden staan richting en afstand naar enkele belangrijke wereldsteden aangegeven en vanop het platform kunnen we door een verrekijker Lech en de wijde omtrek bewonderen.

Als we op het punt staan te vertrekken, komen de 'klimmers' ons tegemoet. Hun tocht was de moeite, maar wel zwaar. Samen zakken we af naar de 'Monzabonsee', een klein bergmeer. Dit is een uitstekende plaats om onze boterhammetjes op te eten en acht 'durvers' maken een duik in het frisse water. Het is weer vreselijk heet!

Wij (Annie, Herlinda, Irene en Guido) keren van daaruit terug naar Lech met de bergbaan. We vinden het té heet om deze uitdaging aan te nemen. De groep echter trekt verder richting Stuttgarterhütte. Het is geen echte klimpartij meer. Ze blijven op hoogte, maar het is nog wel een afstand en de zon is er boven de boomgrens ongenadig heet! Omstreeks 17.00u zijn ze ter plaatse. Walter stuurt een SMS-je.

Intussentijd zijn wij terug in Holzgau. Het heem is leeg en stil en we profiteren ervan om onszelf eens te verwennen. We eten met zijn 4 en trekken ons daarna terug. Elk doet wat hij wil. Lezen, ijsje gaan eten en vooral vroeg naar bed. We denken aan onze kinderen daarboven in de hut … In de Stuttgarterhütte gaat het er natuurlijk heel wat heviger aan toe! Bij aankomst worden de slaapplaatsen aangewezen. Onze groep krijgt de ruimte onder het dak: voor de meisjes een aparte kamer met 8 plaatsen, de jongens in grote 'beddenbakken' van 4, 10 en 12! Om halfzeven krijgen we een flinke portie lekkere spaghetti voorgeschoteld, samen met een drankje naar keuze. De avond wordt gevuld met kaartspelen, lezen en drinken … Sommigen lopen nog even naar buiten om te genieten van de zonsondergang. Om 22u is het bedtijd en na verzorging van de 'zere voeten' is het 'Hüttenruhe': stilte en lekker inslapen in een walm van zweetvoeten (douchen is er in een hut niet bij en zelfs wassen kan amper, want het water is er door de lange droogte op rantsoen)!

's Morgens wassen en tandenpoetsen in een plastiek kommetje met een bodempje water: voor sommigen dolle pret, maar ik vind het toch maar doffe ellende! Na een stevig ontbijt wordt nog een groepsfoto genomen vóór de hut. Om 9 uur vertrekken we. De afdaling was eerst gepland langs het Krabachtal (5 uur!), maar die langs het Almajurtal naar Kaisers zou 'maar' 3 ¼ uur duren, dus is de keuze niet moeilijk. Toch halen we de bus van 13u niet en tot overmaat van ramp krijgen we een fikse regenbui over ons. Einde van het mooie weer? Gelukkig krijgen we de kans om in pension 'Vallugablick' een heerlijk warme drank te gebruiken.

Omstreeks halfdrie valt de hele bende terug binnen in het heem.Weg met de rust! Aanrukken geblazen voor de hongerige magen! In de late namiddag ebt het onweer weg en de zon breekt terug door de wolken. Maar goed ook, het is vanavond dorpsfeest met 'Heimatabend' en dit mag niet uitregenen!

Het is eveneens de H.Mis voor Theo, de vorige prefect die in 1981 de Tirolreizen in het leven riep en die er drie jaar geleden tijdens ons verblijf op een mooie zondagmorgen (13/08/00) niet meer ontwaakte. Dit jaargetijde houden wij reeds 3 jaar in stand. We stellen zelf de mis samen. Wieland speelt op het orgel, Gijs, Irene, Guido en Herlinda zingen de H.Mis. Theo zou het fijn gevonden hebben!

Kort voor de mis komt Yves Hessens binnen met een kwetsuur aan de rechterhand, resultaat van een val op een scherpe steen. Werk voor een arts, oordeelt 'verpleegster' Vroni van de 'Nah und Frisch'. Wij dus naar Elbigenalp, waar Yves' wonde oordeelkundig wordt gehecht in ware ER-stijl. De onkosten van de ingreep zijn duizelingwekkend, maar gelukkig is er de verzekering!

Na de mis gaan we naar het marktplein waar het feest reeds in volle zwier is. Onze jeugd vermaakt er zich kostelijk. Na afloop van de Tiroleravond is het vrij podium en springen zij met z'n allen op de dansvloer. Zij dansen er op muziek waar zij hier thuis nooit op zouden dansen! De echte 'Bauernmusik'! Zij amuseren zich enorm en komen om 23u nog een uurtje bijvragen.Gezien onze aanwezigheid en toezicht op het plein stemmen wij toe. Zij zijn door het dolle heen! 't Is immers hun afscheidsavond! Om middernacht keren we met z'n allen voldaan huiswaarts.

15/08 - Himmelfahrtstag + markt

Aan tafel om 8.30u. Het is vandaag de dag van vertrek en het hele zootje moet hier opgekuist worden. Na het ontbijt worden de richtlijnen gegeven: elk maakt zijn eigen kamer proper en zet zijn bagage beneden. Om reiszieke te voorkomen wordt er 's middags spaghetti gegeten i.p.v. 's avonds.

Na het eten hebben de kinderen nog een attentie voor de begeleiders en voor de kookfamilie. Heel lief! Iedereen is enthousiast en vindt het spijtig dat het voorbij is. Zodra de kamers proper zijn, mogen de leerlingen het dorp in. Het is markt en na de H.Mis gaat naar aloude traditie ook de processie uit. Het blijft droog tot na de mis en de processie. Daarna begint het weer te onweren. Gelukkig zijn alle geplande activiteiten kunnen doorgaan.

Rond de middag breekt de zon alweer door en wordt het weer warm, net als tevoren. We hangen nog wat rond op de markt en op het plein, maar de lol begint er stilletjesaan af te gaan. Het einde nadert. We krijgen van Jeka het bericht dat de bus al om 19.00u aan het heem zal zijn, dus moeten we vroeg eten. Om 17.30u is iedereen er terug voor het laatste avondmaal!

Na het avondeten wordt het een rush! Taken, al het persoonlijke keukengerei nog vlug inpakken, de boel nog eens uitkeren, nog wat fotootjes maken en dan maar wachten op de bus! Om halfacht zien we onze bus in de verte naderen. Iedereen bekijkt iedereen: de vakantie in Holzgau zit erop. De koffers worden met tegenzin ingeladen en er wordt uitbundig afscheid genomen van ons, de Van Lommels, die achterblijven.Sommige kinderen en ook wij zijn bijna tot tranen toe bewogen als de bus langzaam de straat uitrijdt richting België. Zij draait het hoekje om, zij wuiven, wij wuiven…wég… Van het éne moment op het andere valt er een verschrikkelijke stilte en leegte over het heem. We moeten even slikken en bekomen. Niemand van ons drie zegt iets, maar iedereen denkt hetzelfde.Zij zijn vertrokken, we missen hen reeds. Tirol 2003 zit er op en het was mooi, héél mooi, zelfs het weer was té mooi!

Herlinda De Schutter