Holzgau 11-12 augustus 2006 (tweedaagse)

Om 9.30 u stond iedereen gepakt en gezakt aan de bushalte te wachten om naar Kaisers te gaan. Daar begon onze tweedaagse. In het begin stapte iedereen stevig door, zo zwaar was het niet. Maar toen kwam de berg, waar we op moesten, in zicht (hij was groot, en steil). Stefaan (leraar van het zesde leerjaar en bekend van de schooltjalk), die tijdens de wandeling heel de tijd vooraan liep, riep de traagsten naar voor, zodat zij het tempo konden aangeven. Het kimmen was zwaar, iedereen moest op de tanden bijten, maar het ging vlot. Toen we voor de eerste keer stopten, waren we al over de helft van de klim. Iedereen was blij dat de spieren even konden rusten. Het uitzicht was prachtig, maar nog niets vergeleken met wat we op de kam van de berg hebben gezien. Dat was te mooi voor woorden.

Nadat we stevig gerust hadden, vertrokken we weer, klaar voor het tweede deel van de tocht. Dat stuk was, hoewel het minder steil was en ook niet altijd steeg, nog moeilijker dan het vorige. De gladde ondergrond maakte ons niet alleen het leven, maar ook het staartbeentje zuur. We zijn ook met een kabel langs de rotsen gegaan, het was eng, maar het is een ervaring. Nadat we de sneeuw, de gladde stenen en de koude (5° Celsius) hadden getrotseerd kwamen we rond 17 u op onze eindbestemming aan, de Leutkircherhütte, op 2310 m. We waren amper aangekomen of de meisjes waren het al oneens, over de kamerindeling. Dan kwamen we aan het hoogtepunt van de dag: het avondETEN!!!! (spaghetti bolognaise). Na het avondeten amuseerden we ons wat met het "weerwolvenspel" en daarna, om 10 u, gingen we naar bed.

De volgende ochtend, na een nacht vol (luid) gesnurk van Stefaan, stonden we rond 6.30 u op. Een mager ontbijt van twee sneden brood met wat confituur en we waren weer helemaal klaar om de tweedaagse verder te zetten. De weg was, net zoals het tweede deel van de vorige dag, lekker modderig en glad, maar de tocht verliep probleemloos, op een paar slippertjes na. Na de glijbaan kwam het lastigste stuk, een glibberige, steile grasheuvel van een kleine 150 m hoog, met aan de rand een draad. Vol goede moed begonnen we onszelf de helling op te trekken aan de draad, om het ons makkelijk te maken, maar even later voelden we dat de draad onder stroom stond. Het bleek dus toch geen gemakkelijke klim te worden. Na een helse klim kwamen we aan de top van de heuvel, met als leuke verassing: een BUShalte!!! Even later stapten we fier op de bus: de tweedaagse was voorbij. In de namiddag hebben we het vooral rustig gehouden (natuurlijk) en zijn we naar de voetbalwedstrijd FC Lommel - Holzgau/Steeg gaan kijken. Natuurlijk won Lommel met 4-3! Vol vreugde keerden we terug naar het heem, waar we ons voor de rest van de dag ONTspanden.

Leonie Winckelmans - Bram Claes

Holzgau 10 augustus 2006

Holzgau 9 augustus 2006

's Morgens om 6.45 u strompelden we slaapdronken uit onze nest. Amper hadden we ons eten ingeslikt en een lunchpakket klaargemaakt, of de bus stond al voor de deur. Sommigen (waaronder ik) gingen met losse veters de bus in. Tijdens de rit plensde er een sarcastisch regentje op de voorruit. Gelukkig zijn er ondanks het zwenken van de bus bijna geen zakjes gebruikt.

Aan het Feel-Fee adventurepark werden we door een stevige plensbui verwelkomd. Maar geen tien minuten later stonden we in een "wetsuit". In de bus die ons naar de vertrekplaats van het raften bracht, konden we genieten van een heerlijke, stinkende natte-rubber-geur. Eens aangekomen werden we in twee groepen verdeeld. Na enkele instructies sleurden we onze boot naar het water. We kregen ook eerst het privilege om onze pakken uit te testen. Als ijsblokjes kwamen we terug uit het water (6°C). Op een rustig stroompje kregen we de laatste instructies. Soms kwamen we ook in/op woester water terecht. We werden wakker gehouden door: koude wind, eerst water van 6°C en dan van 3°C, en regen. De laatste honderd meter mochten we ook nog een frisse duik in het water nemen.

Bij de aankomst ontdeden we ons van onze wetsuits en deden onze "drysuits" aan (= gewone kleren). In de taverne nuttigden we enkele warme spijzen. Alleen was het teveel gevraagd om ons voor de deur van onze Hans Knitelhut af te zetten. Daar zaten we dan wachtend op de volgende bus...

...tot een klein ventje (ikzelf) het in z'n hoofd kreeg om de laatste kilometers te voet af te leggen. Hier was echter niet iedereen voor te vinden. Met een twaalftal sportievelingen vatten we de tocht aan. Op onze terugtocht kwamen we ook nog een Spar tegen. De mening luidde dat de Spar beter was dan de plaatselijke NAH&FRISH. Dus sloegen we nog wat voorraad in. We werden ook door de nodige regen geteisterd. Een kwartier later begon ik aan dit verslag.

Michael Gykiere

Holzgau 8 augustus 2006

Het is alweer de derde dag en naarmate de dagen verstrijken wordt ook het niveau van de tochten opgevoerd. Dus vandaag liepen er 18 jongens en meisjes op de bochtige en steile hellingen naar de Hermann von Barthhütte.

Na veel gekerm (voornamelijk van de meisjes die achteraan liepen) bereikten we de eerste berghut die, om precies te zijn, op een hoogte van 1400 meter lag (voor de punctuelen onder ons). Daar aangekomen bleek de hut gesloten te zijn, hier en daar hoorde je een woordje van protest, vooral van Michaël die de hele tijd naar apfelstrüdel verlangde. Nadat de meesten onder ons uitgerust waren, gingen we weer op weg.

Om het kort te houden: De tocht naar de top van de berg verliep voor sommigen een beetje moeilijk maar al goed was er het fantastische panorama om het "leed" een beetje te verzachten. Uiteindelijk bereikten we de hut op de top (in verspreide groepjes weliswaar) waar het aangenaam warm was (maar wel duur). De tocht naar beneden ging vlotter.

Natuurlijk kon niet alles goed verlopen en had de kopgroep de bus gehaald, maar de anderen moesten per auto "verscheept" worden (met de hulp van Herlinda). Toen iedereen gedoucht had, werd het avondeten opgediend (het was meer selfservice).

Weer een dag voorbij in Tirol.

Holzgau 7 augustus 2006

6u45: De wekker loopt vandaag extra vroeg af want de Griessbach Alm staat op het programma. Het regent volop. Paul en Annie zijn al present met een deel van de groep. Samen met Walter wordt echter beslist om de tocht niet te maken. Het is véél te nat! Na het ontbijt wordt er samen met de Jeka 'buitenpostoverste' Harry gezocht naar een vervangprogramma voor deze namiddag.

Intussen wordt er hier in huis op een uiterst originele manier verstoppertje gespeeld. Michael Gykiere wordt op het bovenste schab van een kleerkast verstopt met een deken ervoor. Iedereen zoekt zich natuurlijk te pletter! Davina ligt wel een kwartier onder een hoekbank in de refter en wordt ook niet gevonden. Een deel van de jongens spelen tafeltennis op een aantal tegen elkaar geschoven tafels. Het net wordt vervangen door enkele naast elkaar geplaatste rollen WC papier, een uitvinding van hun voorgangers. Maar de verveling dreigt...

Gelukkig klaart het op na het middageten en de taken. We besluiten erop uit te trekken. We gaan via de Simmswaterval naar Rossgumpen Alm. Niettegenstaande de wekenlange hitte en droogte is de waterval na enkele regendagen enorm woest dit jaar! De bergrivier is gezwollen en uitermate wild! Mooi, zoveel natuurgeweld! Aan de Rossgumpenhut nemen we een pauze. Onder een reuzengrote paraplu die door de Wirt voor ons wordt opengezet kunnen we daar op het terras iets eten of drinken! Na ongeveer een uurtje stopt het weer met regenen en gaan we terug naar beneden. Tegen 17.30u is iedereen terug in het heem.

Na het avondeten spelen onze Sint-Janners op het sportpleintje een 'matchke' tegen enkele plaatselijke sportievelingen. Onze Belgische ploeg droogt de tegenstanders af met ongeveer 6O - 30. Om 21.15 u wordt het donker en komt iedereen terug naar het heem. De 16 plussers mogen zoals elke avond nog even iets gaan drinken en van gedachte wisselen in den "DORFALM" een authentieke oude "Tirolerstube".

Om 23.00u zijn alle kippen weer veilig op stok en daalt de rust over het heem. Morgen zou bij goed weer de tocht naar de "Herman Von Barthhütte" moeten gaan. Het is een stevige tocht en het weer moet hiervoor optimaal zijn! We wachten dus af...

Kapellen 5 augustus 2006

Om 8.00 u vertrekt de bus . Het afscheid van de ouders viel voor de meesten niet zwaar en de reis begon. De tirolers gingen een lange dag in de bus tegemoet. De reis was gewoon: de traditionele 3 stops, geen file en 'goede' films. Aangekomen in Holzgau was er al paniek (een koffer kwijt), maar na goed zoeken konden we ons dan eindelijk toch nestelen in het heem

Walter VanLommel en Stef Van Haperen met hun respectievelijke families wachten intussen in Holzgau op de komst van de groep. De bus heeft wat vertraging, laat ons om 19.00u weten aan de laatste stopplaats in Duitsland te zijn.(Algaüer Tor). We moeten dus nog 2,5 uur geduld oefenen. Om klokslag 21.30u komt hier in het koude Holzgau een klein groepje Sint Janners aan. Allemaal blij dat ze er zijn! Het is laat, zij zijn moe en na een warm bord soep mogen zij allemaal in hun bedje kruipen.

Holzgau 6 augustus 2006

Het weer trekt op niks. Het regent en iedereen mag in bed blijven tot 8.30u. Na 't ontbijt mag iedereen zo'n beetje doen wat hij graag wil, zoals het dorp wat gaan verkennen, gaan poolen enz. Het is echter zondag en dus is er niet veel te beleven! Na het middagmaal besluiten we om te voet naar Steeg te gaan en daar in de Käserei een lekker ijsje te gaan eten. Het is inmiddels gestopt met regenen. De dappersten die nog niet moe zijn, kunnen eventueel terug te voet naar huis. De rest gaat samen met Paul met de bus, want het sportpleintje lonkt reeds! Paul moet voor de ganse meute gaan spek bakken! Morgen is er de tocht naar de Griessbach Alm (Zotte Ludwig ) gepland. De weersvooruitzichten zijn echter nog bar slecht, dus we zien wel wat het wordt!? Pas dinsdag zou er weersverbetering komen!?