Sint-Jan Berchmanscollege

Heer-sur-Meuse

Het verslag van Steven, Mattia en Aurélie

Toen iedereen goed en wel gepakt en gezakt op de Meir in Antwerpen stond, vernamen we dat onze bus in de file stond. Daardoor werd iedereen toch wel een beetje zenuwachtig. Maar, na een klein half uurtje wachten, kwam de bus toch opdagen. En dan kwam het lastige karwei: al die zware valiezen in de koffer van de bus schikken.

Nadia, Aurélie, Fleur en Stéphanie.

Na veel getrek en gesleur konden we vertrekken. Daarbij kwamen wel een paar zakdoekjes te voorschijn, maar toen we goed en wel op weg waren, verdwenen die even snel. Op de bus zaten wel een paar vermoeide gezichten, maar het was dan ook maandagmorgen. Toen we aangekomen waren, gingen we naar onze paviljoenen en verdeelden daar de kamers.

Iedereen begon ijverig uit te pakken, maar we werden al vlug gestoord met het bericht: "Maak u klaar om te gaan eten!" En we gingen dus onze buikjes vullen. Na die "lekkere" maaltijd trokken we meteen het bos in voor een verkenningswandeling. Toen we die achter de rug hadden wisten we meteen hoe onze kleren er zouden uitzien na die vier dagen.

Hendrik, Mattia, Michael en Steven.

Bij het verderzetten van ons werk hoorde goed humeur en gezang. Dat was al vlug gedaan toen we vernamen dat we les kregen. Maar door onze hersens te laten werken waren onze beentjes goed uitgerust om onze eerste voetbalmatch op het (vreselijk slijkerige) voetbalveld te spelen. Toen kregen we vrij van half zeven tot negen uur.

Tijdens die 2.5 uurtjes werd er heftig van kamer naar kamer en van paviljoen naar paviljoen gelopen. Daarna was het pyama aan en richting eigen kamer. Om 10 uur gingen de lichten uit en was het slapen geblazen.

De volgende morgen werden we wild gewekt door mijnheer Peeters: die kwam de lichten in onze kamers aansteken. Inmiddels was onze honger zo groot dat we wel héél snel aan de ontbijttafel zaten. Dan kregen we twee uur les (spijtig genoeg)... Met onze (weeral fitte) benen op naar het voetbalveld voor een kwartiertje vrij deed dan wel goed, om er daarna terug in te vliegen voor een les Latijn. Van al die inspanningen kregen we wel honger. De maaltijd deed dus echt goed.

Na het eten kregen we eventjes vrij, om ons eten te verteren en sterk te staan op... het voetbalveld. Onze kwaliteiten als zwemmers mochten we laten zien in het zwembad en om onze spieren nog eens los te gooien maakten we een wandeling in het domein. Na het verorberen van een hoop "lekkers" kregen we tenslotte instructies voor het nachtspel.

Goed wakker geschud door goede muziek, gingen we richting klaslokalen om een rare maar toch boeiende nieuwe soort van lesgeven te ontdekken. In de namiddag was ons motto letterlijk; "als het kriebelt moet je sporten!" Daarna vielen we in herhaling bij het avondspel. De laatste dag was ook meteen de meest drukke: nog twee lesuren Latijn slikken plus een les biologie. We hadden er wel wat werk aan om al die vuile kleren in onze koffers te proppen, en neem dat vooral letterlijk. Om ons actieterrein te verleggen namen we de bus terug naar Antwerpen, en reken er maar op: "Sint-Jan here we came!!!"